Canal Marginal

Flard

2012-02-12T01:27:00.000-08:00

Collega: Ca va, jongen? Ge ziet er zo slapkes uit.

Ik: Ik slaap niet zo goed de laatste tijd.

Collega: Oeioei, wat scheelt er aan?

Ik: Ziekskes. Als ik me ’s avonds neer leg dan loopt het slijm in mijn kop naar de ene kant. En als ik me omdraai naar de andere kant. Ik kan niet slapen als er vanalles in mijn hoofd beweegt.

Collega: Te veel met dingen bezig, bedoelt ge?

Ik: Neenee.

Collega: Ik heb dat vroeger ook nog gehad. Dat ik nachtenlang lag te baden in mijn eigen zweet. Soms waren dat gewoon metafysische, existentiële en los van het beangstigende aspect best wel interessante angsten, genre ‘ wa liggekik ier nu eigelijk te doen’, maar soms was dat ook concreet. Toen ik moest gaan gokken om mijn drugsschuld te betalen en vervolgens drugs moest gaan verkopen om mijn gokverslaving te kunnen bekostigen, tot ik weer met hetzelfde probleem zat en alles opnieuw begon, bijvoorbeeld. Na een tijd had ik geen neusbeen meer, dat verhaal dat ik zelfmoord heb proberen met een baksteen is verzonnen, en ook mijn hersenmassa was geen neusbeen meer. Of zoiets. Alleszins, om een lang verhaal nog wat langer te maken: daarna ben ik in de prostitutie beland, wat me aanvankelijk bakken geld opleverde, tot ik een heel vreemde ziekte kreeg: de ziekte van Rostov. Wesley Rostov, een klant van mij met een serieuze snotvalling. Daar heb ik toch een paar weken mee gelopen, een beetje zoals jij eigenlijk en dat zette zijn wereld op mijn kop. Op de koop toe ontdekte ik dat mijn minnaar Patrick eigenlijk mijn pooier was en op de koop toe een neger, waarna er toch wel een heel donkere periode volgde. Dus ja, ik ken dat gevoel. Dat je jezelf in brand wil steken en heel snel door de wereld wil rennen om alles te verteren met de pijn die je voelt. Heel goed, zelfs. Dat doet mij denken aan die keer…

Ik: Ik denk dat ik eens naar binnen ga. Ik ben al zo verkouden en ik wil niet zieker worden.

Collega: Verkouden. Oeioei. ’t Is toch niet besmettelijk?

Grote K

2012-02-05T06:31:00.000-08:00

Elke stront is anders,
er zijn geen twee gelijk.
Konden we ze als kunst verkopen,
dan werden we stinkend rijk.

KUNSTHISTORISCHE NOOT: 'Grote K' leidde tot een artistiek dispuut tussen Jan Langeman en Wim Delvoye die ervan beschuldigd werd het concept voor zijn Cloaca afgeleid te hebben uit dit meesterstukje uit '78. Het conflict mondde uit in een brievencyclus die werd uitgebracht in eigen beheer (getiteld: 'Poging tot gesprek met een selectief dove klootzak') en een conctactverbod. Euh, proficiat of zo.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2012-02-01T02:02:00.000-08:00

Saaier is soms beter,
beter is soms saaier.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Flard

2012-01-30T00:09:00.000-08:00

' En het feit dat ik geniaal ben is slechts een deelfacet van mijn persoonlijkheid.'

' Euh, deelfacet, is dat zo geen dubbele woordeuh?'

' Jaja, zo'n dubbele dinges, zo! Zo'n... Allez... Dinges.'

Correct!

2012-01-25T11:31:00.000-08:00

Zeg niet: hij valt in herhaling.

Zeg: hij heeft een eigen stijl ontwikkeld.

Ingezonden door het Nationaal Instituut voor Politiek Correct Taalgebruik en Volkerenmoord.

In Memoriam

2012-01-17T05:02:00.000-08:00

Bond zonder hoop groet de oprichter van zijn bestaansreden (in de mate er vanuit de Bond in bestaansredenen wordt geloofd):

R.I.P. Pater Phil Bosmans

!KABOEM!

2012-01-11T02:06:00.000-08:00

Debborrrie dreigde haar verstand te verliezen. Haar carrière in het supermarktwezen had altijd vanzelfsprekend geleken tot de mystery shopper was opgedoemd. Ettelijke collega’s waren de voorbije weken gesneuveld, nadat hij, zij of iets anders aan hun kassa was gepasseerd en hen tot de onbekwaamheid had veroordeeld. Ook haar baas, mijnheer Duyck, leed onder de verliezen. Zijn tred was verslapt en zijn haaruitval had zelfs zijn unobrow getroffen. De stevige eik die je wel eens wou schudden voor promotie was een springerige tak geworden die onbestemd in het rond toeterde.
‘ Hup hup hupperdepup!’, schreeuwde hij tegen Debborrrie, alsof hij de aangroeiende rij ervan wou overtuigen dat hij alles, maar dan ook werkelijk alles onder controle had en hij zzzzzekerzekerzeker niet op – !KABOEM! – ontploffen stond!!!

Debborrrie dreef zichzelf tot het uiterste, maar kon niet sneller dan haar klanten. Een bejaarde man stond voor de derde maal zijn koper te tellen tot hij definitief kon besluiten dat hij wel degelijk twee cent te kort had. Daar hing uiteraard een hele historie aan vast, iets met een platte treinband, de barbier van Hitler en een blokje paté terwijl hij schelletjes had gevraagd, waspoeder dan nog wel. Al bij al het vermelden niet waard, maar voor deze man genoeg stof voor zeven minuten tijdsmoord. Debborrrie probeerde kalm te blijven. Je wist maar nooit of deze gedateerde zich maatschappelijk nuttig probeerde te maken in de hoedanigheid van mystery shopper. Ze was dan ook opgelucht toen hij plaats ruimde voor de volgende: een oetlul die in zijn haast zijn portefeuille liet vallen en al zijn geld in het rond strooide. Debborrrie benutte de verwarring om de wachtenden te keuren. Een jonge Marokkaan en een en paars geklede dame met zonnebril. Als één van hen de mystery shopper was, dan was het wel de dame. Haar outfit was berekend, haar expressie bestudeerd en haar zonnebril donker. Debborrrie werd nerveus. Ze merkte niet eens dat de ondertussen roodhoofdige man was herrezen.
‘ Bankcontact,’ zei hij strak.
Als een robot gaf ze het bedrag in, waarop hij de code intikte.
Biepbiep.

Hij verdween met zijn condooms en de Marokkaan keek hem smalend achterna, waarna hij zich tot Debborrrie richtte. Hij zoog het vocht uit haar ogen en doopte zijn schaduwsnor in haar denkbeeldige sappen. Zo meende ze althans te zien. Geen haar van haar extensions dat er aan dacht dat hij wel eens gewoon dorst en sterk absorberende oogballen had. Onbewogen rekende Debborrrie zijn komkommer af: ‘ Tachtig cent, alstublieft.’
‘ Zestig.’
‘ Sorry, mijnheer, maar deze komkommer kost tachtig cent, dat is nu eenmaal de prijs.’
‘ Vijfenzestig?’
Debborrrie verstarde. Ze verwachtte dat hij elk moment zijn grote broer zou roepen en de rest van zijn familie om de discussie met haar uit te vechten, desnoods met explosieven, machetes en advocaten. Maar ze moest en zou haar koelbloedigheid bewaren, want de paarse dame hield haar nauwlettend in het oog.
‘ Tachtig cent,’ piepte Debborrrie voor wat de allerlaatste keer moest zijn. Anders… Anders zou ze wel weten op welke partij ze volgende keer moest stemmen!
‘ Maar natuurlijk,’ lachte de Marokkaan, ‘ Ik maakte maar een grapje. Of wat dacht je?’
Hij wandelde weg en mompelde iets dat volgens Debborrrie ‘racist’ was, al kon het ook ‘bassist’ geweest zijn. Dit waren hoe dan ook slechte punten.

De paarse dame schoof dichterbij en plofte een zak hondenvoer op de loopband. Nu wist Debborrrie het zeker. Dit was geen honden, maar een kattentype. Dat zag ze zo. Nee, Debborrrie was niet dom, te zeggen: los van haar i, e, c, x, ou en bbq kon ze iets faken dat van ver op een iets te vrije impressie van een zweem van intelligentie leek. Menig man had een peilloze diepte vermoed in haar blik die uitzicht bood op een onmetelijke leegte. Het was deze blik die ze hanteerde om de vrouw te hypnotiseren, wat ondermeer niet lukte omdat die een zonnebril ophad waaronder ze ook nog eens perescheel keek. Debborrrie glimlachte alsof er vishaken door haar mondhoeken staken en vroeg naar de klantenkaart. Dat had de paarse dame niet. Of ze er dan een wou laten aanmaken? Nee, dat was niet nodig. Ze was niet van de streek. ALARM! ALARM! Allerlei gedachten leken door Debborrrie’s hoofd te gaan, maar het was niet meer dan stof op de luchtstroom. ALARM! ALARM! Niet blokkeren, Debborrrie. Je kan het, je doet het, je moet het, je sproet het, jejejejejejeje…
‘ Ik neem wel over,’ zei de stem van mijnheer Duyck, ‘ Je bent ontslagen.’

‘ Ontslagen?’
‘ De mystery shopper is hier net geweest. Het was die smurf!’
‘ Welke smurf? Ik heb niemand gezien.’
‘ Oh nee? Hij stond vlak voor de paarse dame! Hij kwam weliswaar niet boven de toonbank uit, maar heeft nog wat staan schreeuwen alvorens weg te smurfen. Maar dat heb je natuurlijk niet opgemerkt, blijkbaar was mevrouw met alles behalve haar werk bezig! De hoofdzetel heeft mij meteen gebeld. Nul op vijf en een proces van het Centrum voor Gelijke Kansen en Dikkere Tetten. Je mag gaan.’
De paarse dame die het tafereel had gade geslagen zette een stap vooruit, opende haar jas en toonde een glimmende AK 47 die in haar nylonkous zat.
‘ Genoeg getreuzeld!’, schreeuwde ze, ‘ Dit is een… Euh, allez, zo’n dinges waarbij een overvaller een winkel of een euh, iets grotere winkel met meerdere kassa’s en imperialistische allures overvalt!’
De dame trok het wapen uit de kous en schoot zichzelf per ongeluk door het hoofd. Het bloed spetterde in het rond op het ritme van de ratelende kogels. Ze zeeg neer en ging al snel behoorlijk dood.
‘ En ik dacht dat jij incompetent was,’ lachte mijnheer Duyck, ‘ Mocht jij ooit een AK 47 in je nylonkous wurmen, raad ik je aan de loop naar beneden steken zodat je in het slechtste geval in je eigen voet schiet. Maar soit, deze gebeurtenis maakt je zelf niet minder lomp. Sorry als ik het even zo deed lijken. Vaarwel.’

Daar ging ze. Debborrrie. Beschadigd, vernederd en reddeloos verloren tot de dag dat ze besefte dat er ook opties waren buiten het supermarktwezen, zoals autismespectrumstoornissen bij Angelsaksische pinguïns bestuderen, waar ze om verschillende redenen nooit toe kwam.

Verbeter de leesbaarheid van dit kortverhaal en steun de ontbossing: copypaste het in Word, kies lettertype 175 en druk af op zestiendubbel papier.

Wens

2012-01-05T10:35:00.000-08:00

Ik wens
Ik wens…

Ik wens
ik wens
ik wens

Ik weet niet wat ik wens
maar
ik wens het heel intens.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2012-01-02T05:40:00.000-08:00

Het enige dat oneindiger is dan menselijke domheid
is menselijke domheid plus de vierkantswortel van Jacky Lafon in het kwadraat
maal nul plus één komma vijfendertig
(in Romeinse cijfers).

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Flard

2011-12-29T07:01:00.000-08:00

Zij: En hoe noem je dat precies?
Ik: Gargi.

…

Zij: Ik weet het niet… Het klinkt me iets te Canvas.
Ik: Ben je nu sarcastisch?
Zij: Nee.
…

Ik: Nu ja, het is eigenlijk maar om te zeveren, hoor. Het is niet écht de bedoeling om het woordenboek te halen, al zou het natuurlijk wel leuk zijn.
Zij: Je wil dus in het woordenboek komen.
Ik: Euh... Misschien
Zij: Jij bent precies wel een speciale, he.
Ik: Nee, hoor. Ik hou gewoon van wieldopjes.

…

Zij: Ik moet even naar het toilet. Ik ben zo terug.

…

……...

……………...

Woord van het Jaar: Uitslag

2011-12-22T14:47:00.000-08:00

Zoals te weinig mensen hebben gemerkt heeft Canal Marginal een dappere poging ondernomen om een fatsoenlijk woord van het jaar te lanceren. Gargi, stemo, stubber, smielig, neuswandsmos... Het zijn sociaal relevante thema’s die liefdevol werden samengeperst in krachttermen die zich onderscheiden door geilritmische dynamiek en heetgeblakerde klankkleur.

Stoeproker, torenpoeper, belspeldel, citroenloopbaan, frietrevolutie. Wat zijn dat voor dingen? Instant vergankelijk als de adem waarmee een enkeling ze uit zijn strot perst. Om nog te zwijgen over pippapoep, swappen, bingelen, wildbreien en fietsostrade.

Woorden schieten ons even te kort, maar aan zij die ons gesteund hebben: toch bedankt. U heeft ongetwijfeld gefaald met overtuiging.

'Music for Life' eindelijk stopgezet!

2011-12-17T10:30:00.000-08:00

'Music For Life' behoeft geen uitleg. Het is een begrip. Dat vreemd genoeg op heel wat onbegrip kan rekenen. Eén van de meest rabiate tegenstanders is Kaïn De Waele. We treffen hem in zijn zetel, alwaar hij actie voert tegen de actie.

De Waele: Ik heb niet zozeer problemen met ‘Music for Life’ op zich. Ik heb niks tegen muziek, het leven of voor (Nederlandse vertaling van for, Nvdr.), zoals ik ook niks heb tegen migranten, homo’s, vrouwen, debielen, nazi’s, lange wachttijden bij de slager om vervolgens te horen dat je eigenlijk bij de schoenmaker staat, verpakkingen die helemaal niet zo makkelijk opengaan als men het wil doen lijken, types die hun gsm als gettoblaster gebruiken, treinconducteurs die me pakken als ik zwart rijd en niet komen als ik dan eens een ticket koop, mensen die veel woorden gebruiken om weinig te zeggen, Kimberly De Vuyst, meisjes die me wél willen maar die IK niet moet hebben, Robert Pattinson, ongewenste zwangerschappen, mensen die ‘hen’ en ‘hun’ of ‘u’ en ‘uw’ verkeerd gebruiken, witloof, de afwas, mensen die alle hypes volgen om te kunnen zeggen dat ze hun persoonlijk overschat vinden, het scrollbordje op mijn laptop waardoor het pijltje altijd verspringt als ik er per ongeluk met mijn mouw of iets anders tegen wrijf, mensen die vegetarische hamburgers of worsten eten terwijl die sowieso niet op een zoogdier lijken, syntheses van analyses die vervolgens geanalyseerd worden om ze in een synthese te kunnen gieten, zakagenda’s die helemaal niet in je zak passen, mensen die vreemde klinkers gebruiken bij het uitstoten van wat simpelweg ‘hahaha’ hoort te zijn, veertigers die te pas en te onpas zinnetjes in foutief Engels uitstoten om jonger te liken, figuren die een spoiler of ronkende uitlaat op hun wagen zetten waardoor nog meer opvalt dat ze in een modale kar rijden, vieze vlekken op mijn broek, het gat in de ozonlaag, A.I.D.S. of diarree. Ik heb er alleen niks voor.
Daarom vraag ik me ook af waarom er altijd strijd moet gevoerd worden tegen dingen. Niet dat we dan strijd moeten voeren voor dingen, want een actie voor diarree zou nog belachelijker zijn, maar ik vraag me af waarom er altijd actie moet gevoerd worden in the first place. Het lijkt alsof we iets moeten doen om het te doen, terwijl dat gewoon fout en vermoeiend is. Misschien moeten we daar maar eens mee stoppen en gewoon erkennen dat we allemaal lui en onverschillig zijn, in plaats van één keer per jaar strategisch het tegendeel te faken.

CM: We hebben vernomen dat je niet bij de pakken blijft zitten.

De Waele: Ja en nee. Ik heb de ‘Actie Tegen Actie’ opgestart die een onbeschaamd pleidooi voor meer passiviteit wil uitdragen. Dit houdt natuurlijk in dat we geen concrete actie ondernemen, los van deze ‘sit-in’ die tot hiertoe behoorlijk succesvol is in die zin dat we niet de intentie hebben een verschil te maken, want dat zou afbreuk doen aan onze grondbeginselen. Ik dacht er aan eventueel nog andere acties te bedenken, maar deze gedachte op zich vond ik eigenlijk al te productief, waardoor ik het denken dan maar heb gestaakt.

Veel woorden, geen daden.
Hard.

Foutje

2011-12-10T05:19:00.000-08:00

Vetlip en Kutkop

zaten zij aan zij.

Ze keken naar elkaar

en dachten: ‘ Waarom wij?’

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2011-12-06T04:57:00.001-08:00

Kinderen zijn onze toekomst.

De wereld vergaat in 2012.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Op wieltjes

2011-11-29T04:59:00.001-08:00

Keep rollin'

rollin'

Keep rollin'

rollin'

Now, shut the XXX up

back the XXX up

Fred Durst eed een klack up

Enzovoort, etcetera...

Baaikes!

00

2011-11-23T05:28:00.000-08:00

Mijn ballen

zijn soms zoek

in mijn

superheldenonderbroek.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Correct!

2011-11-15T06:44:00.000-08:00

Zeg niet: ik heb een erectie.

Zeg: ik ben emotioneel verhard.

Ingezonden door het Nationaal Instituut voor Politiek Correct Taalgebruik en Volkerenmoord.

Flard

2011-11-08T05:40:00.000-08:00

Ik: Denk jij soms ook niet dat we onze gesprekken moeten opnemen om er iets mee te doen?

Tapijt: Zoals?

Ik: De mogelijkheden zijn oneindig, maar ik weet zeker dat er een publiek voor is.

Tapijt: Waarom denk je dat?

Ik: Omdat we wel grappig zijn als je ons op een afstand bekijkt.

Tapijt: Dat is wel.

Ik: We zouden er een avondvullend programma van kunnen maken.

Tapijt: Goed idee. Ik heb een mondharmonica, zo wordt het een beetje cabaret.

Ik: Ik ken wel een paar mensen die een paar mensen kennen. Ik denk dat we wel een try-out op poten kunnen zetten.

Tapijt: Dat is wel heel concreet.

Ik: We kunnen er niet over blijven leuteren, he. Al onze avonden eindigen met de conclusie dat we onze avonden moeten vereeuwigen.

Tapijt: Ik functioneer niet als het concreet wordt.

Ik: Zo komen we natuurlijk nergens.

Tapijt: Ergens komen mag niet het vertrekpunt zijn. Het moet spontaan gebeuren en volgens mij zal dat er ooit wel van komen.

Ik: Je hebt wel een punt. Of is het een puntkomma?

Tapijt: Haha. Super.

Woord Van Het Jaar

2011-11-04T05:58:00.000-07:00

Het einde van 2011 is in zicht en een nieuw woord dringt zich op. Om te voorkomen dat er dit jaar een seksueel getinte winnaar uit de bus komt zal Canal Marginal enkele gezonde alternatieven lanceren. Steun de goede smaak en verspreid het woord!

Na voorgangers 'garginaal', 'stemo', 'stubber' en 'smieligaard' lanceren we volgende kanshebber:

Neuswandsmos (m)

Snot

Veel succes, neuswandsmos!

Bond Zonder Hoop

2011-10-29T07:34:00.001-07:00

Mislukking:

een talent als een ander.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Correct!

2011-10-26T01:57:00.000-07:00

Zeg niet: hij/zij is lelijk.

Zeg: hij/zij heeft een alternatieve gezichtsstructuur.

Ingezonden door het Nationaal Instituut voor Politiek Correct Taalgebruik en Volkerenmoord.

Middelmaat

2011-10-19T05:40:00.000-07:00

‘t Brengt niks bij,

maakt droef noch blij.

‘t Is niet slecht, ’t is niet goed.

’t Is iets dat er niets toe doet.

Duiding

Dit gedicht lijkt om enige duiding te vragen, in tegenstelling tot andere veeleer toegankelijke werken van Langeman (bekende voorbeelden zijn ‘ Piep had de griep’, ‘ Dit gedicht is doelgericht’ en ‘ Ik haat jou, hoer’). Boeken en ook wel kranten, sigaretten -en Prestospecialist Arie Kop geeft tekst en uitleg:

‘ De weloverwogen, uitgepuurde middelmatige verwoording, metrumhantering en leestekendynamiek waarmee Langeman de middelmatigheid aanpakt getuigt van een zeer diepgaand, analytisch én synthetiserend vermogen om zowel de gevoelsmatige als vormtechnische veruitwendiging en beleving van het fenomeen te parafraseren.’

Bedankt, Arie, maar eigenlijk hadden we gewoon een pakje Belgam 20 gevraagd.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Woord van het jaar (3)

2011-10-12T08:19:00.000-07:00

Het einde van 2011 is in zicht en een nieuw woord van het jaar dringt zich op. Om te voorkomen dat er dit jaar een seksueel getinte winnaar uit de bus komt zal Canal Marginal enkele gezonde alternatieven lanceren. Steun de goede smaak en verspreid het woord!

smielig/smieligaard (m)/smieligette (v)

Iemand die zo zielig is dat hij smerig gedrag moet stellen om alsnog de illusie van een zekere positie in de sociale hiërarchie te verwerven. Bekende voorbeelden zijn mensen die anderen belasteren om de aandacht van hun gebrekkige zelf af te leiden; late twintigers, dertigers en latigers die jonge chiromeisjes volgieten met Kriek om ze nog doortastender te kunnen misleiden en Frank Molnar. Ja, vooral Frank Molnar.

Het woord mag dan wel niet brandend actueel zijn, het is van alle tijden, zo ook van gisteren, vandaag en 13 oktober 1872.

Zuur

2011-10-05T00:19:00.000-07:00

Er was eens een extreem lelijk wijf met geen nagel om aan haar gat te krabben, althans volgens de lokale standaard die beschamend hoog was. Soms vond ze troost in de meer uit vel dan vet bestaande slobberfiguren in de derde wereld die ze vanonder haar fleece dekentje zag creperen in high definition. Vergeleken met hen zag ze er niet al te mottig of stervend uit (misschien wel een beetje dik) en ook financieel liep het wat beter. Ze vervulde een job in een of ander bureau, waar ze documenten van plaats verwisselde en de logistieke organisatie binnen het departement koffie en koekjes regelde. Met het verdiende geld had ze een eigen autootje kunnen kopen en kon ze al eens eetgelegenheden frequenteren waar termen als ‘cuisson’, ‘mise en place’ en ‘ketchup en haut’ werden gebruikt, zodat ze drie keer per jaar een reden had om haar fitnessabonnement te gebruiken. Ze mocht zich dus best behaaglijk voelen, ware het niet dat die ene haar de ogen uitstak.

Die ene was Nancy Vhogeleir, de koningin van het kantoor. Het kantoor ernaast, wel te verstaan, dat maar liefst drie etages hoger was en volledig opgetrokken uit spiegelglas waarin Roosje zichzelf elke dag gruwend voorbij zag lopen. Nancy reed niet in een autootje, maar in een bak, ’t is te zeggen: ze liet zich rijden door een of andere onderdirecteur waar ze het mee aanlegde, zoals ze het ook aanlegde met de grote baas, het voltallige mannelijke personeelsbestand en de lesbische poetsvrouw, althans in het diepste van hun dichtste dromen. Nancy was onaantastbaar. En een op stelten lopend hoopje ellende dat zichzelf ’s nachts in slaap huilde, maar dat wisten de meeste mensen niet, dus dat vormde geen zichtbaar probleem. Haar aanblik vervulde Roosje met ziedende haat die op zekere dag resulteerde in het logische gevolg: een aanval met bijtend zuur.

Roosje stond haar rivale op te wachten bij de uitgang van het spiegelpaleis. Toen Nancy eindelijk naar buiten kwam werd ze geflankeerd door drie mannen die zeer hard probeerden luisteren naar wat ze te vertellen had. Hoewel vanzelfsprekend had Roosje dit niet verwacht. Ze wou zich terugtrekken, maar Nancy had haar reeds opgemerkt. Haar keurende blik gleed over haar smakeloze outfit (iets roods met rode accenten) en bevroor bij het zuur. In een reflex sloeg ze het glas uit Roosjes handen. Het maakte een buiteling door de lucht en spatte uit elkaar op wat voorlopig nog op Roosjes hoofd leek. In geen tijd legde het stomende zuur haar kaaklijn bloot, evenals haar neusholte en een puntje oogkas. Het kind krijste onverstaanbare doodsreutels en probeerde de achteruit deinzende omstanders aan te klampen, maar Nancy maande aan om het hoofd koel te houden. Ze belde een ambulance en stond het slachtoffer op uiterst empathische wijze bij tot het afgevoerd werd.

Even later aanhoorde Roosje de keiharde waarheid n de praktijk van Dokter Pot. Ze had geen gezicht meer en zou het nooit meer hebben. Ondanks de net niet dodelijke dosis morfine begon het te malen. Geen enkel restaurant zou haar nog toelaten en haar fitnessabonnement was nu helemaal een klucht. Wie zou haar nog willen aankijken, aanraken, bestijgen of bezwangeren? En dan te bedenken dat die Nancy Vhogeleir gewoon rustig verder zou leven! Dat ellendig stuk geluk! De dokter meende iets van afschuw te zien borrelen in de krater op Roosjes romp en bedacht zich dat hij het slechtste nieuws nog moest melden.

‘ Het spijt me, maar u zal nooit meer kunnen praten.’

‘ blbl bbl schwwwlschwwwl?’

‘ Inderdaad. Maarrrrr… Ik heb goed nieuws voor u.’

Hij laste een strategische stilte in die hij benutte om hier en daar te krabben.

‘ Ik heb de voorbije jaren gewerkt aan een nieuwe doorbraak in de spraaktechnologie, specifiek bedoeld voor mensen die niet meer bij monde kunnen communiceren. Maar voor u te enthousiast wordt wil ik u eerst op de hoogte brengen van een klein, euh,… Hoe zal ik het benoemen… Het komt erop neer dat u in de toekomst via uw achterste eindpunt zal moeten communiceren.’

‘ Bwschlz?’

‘ Via uw achterpoort, kont, reet, aars, hol, gat. Om een lang verhaal kort te maken: ik ga een klankspoor trekken van uw stembanden tot uw endeldarm. Het klinkt misschien een beetje onmogelijk en ik heb het eerlijk gezegd nog nooit geprobeerd, maar geen medische vooruitgang zonder slachtoffers!’

Aldus namen zij het nauwelijks berekende risico dat tot ieders verbazen resulteerde in een succes. Roosje vond amper woorden om hem te bedanken.

‘ Geen dank,’ zei de dokter naar adem happend, ‘ U bent bedankt.’

Hierop schreed de herboren vrouw naar buiten, samen met haar blindengeleidehond die ze nu moeiteloos bevelen in het oor kon geven. Op straat had ze veel bekijks en toen ze zich verdedigde nog veel meer. Het duurde dan ook niet lang voor ze werd opgepikt door ‘Het Nieuwsblad’ dat haar een paginagroot interview aanbood, waarna de aanvragen bleven binnenstromen. Talentenjachten, politieke debatten, tot zelfs kookprogramma’s! Ze kreeg zakken geld om op te draven en de vruchten van haar gematigde iq te verklanken. Aldus belandde ze in ‘ Wie wordt de man van Roosje’ waarin talloze kandidaten zich aanboden om op tv te komen. Een van hen, een illegaal die zich Kevin liet noemen, werd de uiteindelijke winnaar en schonk haar niet veel later een kind dat Roosje meetroonde naar allerlei lezingen aan universiteiten wereldwijd.

Op een vlucht naar Noord-Korea bedacht ze zich dat ze ondanks alles wel gelukkig was. Ze was gerespecteerd, geslaagd en bovenal uniek.

‘ Wat zou Nancy Vhogeleir nu aan het doen zijn?’, mompelde ze tegen zichzelf, wat een behoorlijk vreemd zicht was.

Wel,

die liep op hoge hakken haar spiegelpaleis uit terwijl menig man naar haar kont staarde.

Maar geen van hen wou weten wat eruit kwam.

Verbeter de leesbaarheid van dit kortverhaal en steun de ontbossing: copypaste het in Word, kies lettertype 175 en druk af op zestiendubbel papier.

Bond Zonder Hoop

2011-10-02T10:00:00.000-07:00

Geloof in jezelf.

Iemand moet het doen.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Hmmmm

2011-09-27T02:00:00.000-07:00

Hmmmm

Hmmm

Hmm

ond

Flard

2011-09-21T07:27:00.000-07:00

Ik zat met Tapijt op de trein. Onze discussie over de beste methode om een fietsband op te pompen was leeg gebloed, dus begon ik over iets anders.

‘ Vorige week ging ik met een vriendin, gewoon een vriendin, niet mijn vriendin of zo’n vage bonusvriendin, je snapt me wel, eten in ‘Mijn Restaurant’. Manman, was me dat de lamste vol-au-vent aller tijden,’ zei ik, ‘ Vijftien euro voor wak pottenspul uit de Infla-markt. De frieten zagen zo bruin als de dierentuin onder mijn teennagels en ’t was ook nog eens Mekka-Cola. Om nog te zwijgen over de service, oertraag en stinken uit zijn bek of iets anders, het viel zelfs niet te plaatsen.’

Tapijt wist niet goed wat zeggen. Zijn autistische brein zocht naar een geschikte manier om op dit onderwerp te anticiperen, maar vond het niet. De bomvolle wagon zoog de stilte op.

‘ Ik zal het hem zeggen,’ knarste een vrouwenstem, rechts van mij.

‘ Excuseer?’

‘ Ik zal het zeggen, tegen Bennie... Mijn broer.’

Ik sloeg een kleur uit waarvoor ze nog een potlood moeten ontwikkelen en probeerde me te herpakken met een grapje: ‘ Maar de stoelen zitten wel comfortabel.’

Tapijt die het identificeerde als humor zei: ‘ Ha. Ha.’

Maar de vrouw keek me achterdochtig aan en siste: ‘ Wat is er mis met de stoelen? Ik snap het niet. Het zijn toch gewoon witte, door de Europese Zitliga onderschreven tuinstoelen met een aanpasbare armleuning en een licht gebogen ruggensteun zodat de nodige ergonomische flexibiliteit wordt geboden.’

‘ We mogen toch eens lachen,’ stamelde ik.

‘ Ha, je vindt dat grappig. Er is al genoeg gelachen met onze Bennie, je weet wel wat ik bedoel.’

‘ Euh nee, ‘k ben nie mee.’

‘ Bennie mee, bennie mee?? Is dat humor, ventje? Mongool.’

Paf.

Deur dicht.

Vrouw weg.

0-0.

Woord van het jaar (2)

2011-09-13T02:25:00.001-07:00

Stemo (m/v)

Stemo is een samentrekking van status en emo. Het heeft betrekking op allerindividueelste individuen die iets te veel emoties delen middels virtuele, sociale netwerken. Vaak betreft het nogal zwaarwichtige thema’s die laveren tussen levensvreugde en doodsgedachten, maar het kan ook rond minder zware hersenspinsels (vb. ‘vandaag een cake gebakken’) draaien die evengoed iets van de betrokkene zijn psyche bloot leggen.

Stubber (m/v)

Stubber is een samentrekking van status en clubber. Het heeft betrekking op allerindividueelste individuen die iets te veel hipheid trachten uit te stralen middels virtuele, sociale netwerken. Een populair thema is 'feestjes', waar de stubber zich op voorbereidt, naartoe rijdt, naar binnen wandelt, staat te dansen, te drinken, te flirten, uit de bol gaat, het vet cool de max vindt, staat te stubben of achteraf behoorlijk van moet bekomen. Bij voorkeur geeft de stubber ook aan door hoeveel vrienden hij vergezeld wordt, wiens namen hij hyperlinkt als ze er niet te lelijk of sociaal onaanvaardbaar uitzien.

Kort

2011-09-05T02:32:00.000-07:00

‘ Zijn haar was te kort

en zijn hoofd was te groot.’

Dat zal de priester zeggen

bij de viering van mijn dood.

Bedankt hoor,

kapper.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2011-09-01T09:39:00.001-07:00

Wie gelooft in alledaagse symboliek

denkt dat de wereld rond zichzelf draait.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Canal Marginal Filmclub

2011-08-29T02:03:00.000-07:00

Het niet bestaan van deze filmclub heeft geen reden.

Hoezo, niet bestaan?

Niet het snap ik?

Dit

dat

dot?

Neenee,

geen reden.

Hoe$ wat$

snorkel.

Woord van het jaar

2011-08-21T02:38:00.001-07:00

garginaal/garnaal/gargi (m/v/o):

Garginaal is een samentrekking van marginaal en geniaal, duidend op situaties, personen of woordvondsten die zo marginaal zijn dat ze weer geniaal worden.

Een gangbare afkorting van garginaal is garnaal en dient gehanteerd als de spreker in kwestie zelf een bepaalde garginaliteitsgrens voorbij is en niet meer in staat is de hele term uit te spreken.

Maar u kan ook simpelweg iets benoemen als gargi, als u echt helemaal mee wil zijn. Dit is dan ook dé topkandidaat voor het woord van 2011!

Veeg!

2011-08-18T01:30:00.000-07:00

Een veeg! uit de pan!

Restant van potje Zwan.

Herleid tot zijn essentie.

Massadichtheid:

topfrequentie!

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Moordwijf

2011-08-10T10:41:00.000-07:00

Sommige mensen worden gebaard, anderen worden gekakt. Frits Bomans behoorde tot de tweede categorie. Een drol van een baby die uitgroeide tot een zak stront. Dikke, vlezige materie op een barkruk in café ‘De Roesten Tap’. Het soort keet waar steeds dezelfde mensen dezelfde gesprekken voeren op dezelfde muziek, klagend dat het vroeger beter was terwijl er gisteren ook al geen vandaag bestond. Waar er sprake is van feest van zodra er meer dan twee ledematen tegelijk bewegen en elk sprankeltje nieuw als een inbreuk of revolutie wordt ervaren. De intrede van Eva De Geest was dan ook niet minder dan een oerknal.

‘ Wat een moordwijf,’ mompelde Frits tegen de lege barkruk naast zich.

Het was op die barkruk dat zij kwam zitten. Zijn blik gleed langs haar welvingen naar haar gelaat dat zich minzaam draaide en open bloeide. Lippen om in te bijten, een neusje om leeg te zuigen en ogen om uit te snijden en in een doosje onder je bed te verstoppen. Ja, Frits had het nogal moeilijk om grote emoties te kanaliseren.

‘ Wat drink je van me?’

Frits viel bijna van zijn kruk.

Vroeg deze hemelse verschijning nu echt wat hij wou drinken? Hij probeerde door haar steelse blik te kijken en stamelde: ‘ Lululululeffe. Blond.’ Zoals je prachtige haren, dacht hij, ik zou er mij aan verhangen mocht het mij dichter bij God brengen. Ze bestelde. Gedistingeerd, zonder oog voor de al even geile barman of andere haantjes. Een blonde Leffe en een watertje, plat. De barman wou een grapje maken over dat platte aspect, maar haar al te pronte borsten indachtig besloot hij wijselijk te zwijgen. Hij schonk zonder morsen en plukte de centen uit haar handen zonder te strelen.

Ze vroeg wat Frits zoal deed. Hoe deed wat deed? Hij zat op een barkruk inwendig te sterven, ootmoedig toegevend dat hij werkzoekende was. Dat vond ze wel interessant en ze wou weten wat hij dan zocht. Iets in de informaticasector, zei hij, want hij kende alles van computers, althans in de jaren ’80. Voor het al te gênant werd begon ze over zichzelf. Ze deed een en ander, hij luisterde er niet echt naar en kon maar een ding denken: ‘ Hoe krijg ik dat wijf in mijn bed? En wat moet ik doen als het me effectief lukt?’

Het geschiedde. Het gesprek liep ten einde en ze vroeg of hij meeging. Dat zag hij wel zitten, in zekere zin. De rest van het café staarde naar het gebeuren, te ademloos om hen achterna te fluiten. Hij volgde haar golvende haren die net niet over haar kont rolden. Hij dacht tegen een paal te lopen, teneinde zichzelf te doen ontwaken, maar hij liep er toch maar naast en klom bij haar in de auto. Het was een klein wagentje, te klein voor zijn logge lijf en hij kon zich ook niet bukken om zijn zetel achteruit te zetten, dus hielp ze hem een handje.

‘ Maak je niet druk, liefje,’ zei ze, ‘ Ik zal je wel even helpen met je hendeltje.’

Het klonk als een flard uit een goedkope pornofilm en dat was ook wat het worden zou, als het er al van kwam. De laatste keer dat er een vrouw aan Frits zijn lijf had gezeten was toen hij gereanimeerd moest worden nadat hij per ongeluk in een polonaise was gesukkeld.

Ze kwamen bij haar thuis. Het was een moderne flat, minimalistisch en kraaknet, waar zijn lijf de feng shui verstoorde. Hij probeerde zich in de hagelwitte zetel te vleien, maar het ding pufte en kraakte onder zijn gewicht. Ze ging naast hem zitten en streelde zijn hand, pulkte aan zijn worstdikke vingerstompjes.

‘ Ik ga iets gepast aantrekken,’ vatte ze de stilte samen.

Ze verdween en daar zat hij dan. Hij probeerde zichzelf moed in te spreken, terwijl het zweet in dikke slierten van zijn lijf droop. Hij moest iets drinken en ook wel een douche nemen. Eigenlijk moest hij gewoon verdwijnen, wegvluchten voor een droom die hem zou verpletteren mocht hij uitkomen. Hij stond op en wandelde door de kamer, in zijn hoofd herhalend wat zijn moeder altijd zei: ‘ Je bent even goed als de anderen. Minstens.’ Ja, dat was hij. Hij, Frits Bomans! Hij mompelde en wauwelde, ijlde koortsig zwalpend naar de koelkast. Misschien was het onbeleefd, maar dat kon hem niet deren. Deze vrouw had in die mate haar zinnen op hem gezet dat ze hem alles zou vergeven, behalve falen. Hij moest presteren.

Hij moest een slok.

Hij trok de koelkast open en keek verbaasd naar hetgeen hij aantrof: rood. Veel rood. Grote vacuüm verpakte hompen vlees. Deze vrouw leek niet vies van een stevige lap. Verward greep hij naar de fles water in het zijvak en dronk ervan. Het smaakte naar lang gerijpte scheet. ‘ Schatje, ik ben er!’, riep de stem achter hem. Het was onmiskenbaar Eva De Geest, maar het klonk als iemand anders. Ze had zich omgekleed en was gehuld in een witte schort. Hij zag iets glimmen in haar gehandschoende klauwen. Grijnzend, niet langer glimlachend kwam ze dichterbij en zei: ‘ Kom hier, lekker stuk. Ik wil je in mij voelen.’

Verbeter de leesbaarheid van dit kortverhaal en steun de ontbossing: copypaste het in Word, kies lettertype 175 en druk af op zestiendubbel papier.

Correct!

2011-08-04T01:34:00.000-07:00

Zeg niet: hij is een zwarte.

Zeg: hij is blank op zijn manier.

Ingezonden door het Nationaal Instituut voor Politiek Correct Taalgebruik en Volkerenmoord.

Bond Zonder Hoop

2011-08-01T04:59:00.000-07:00

Waarheden zijn als koeien.

Ze worden uitgemolken

tot ze rijp zijn voor de slacht.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Garantie

2011-07-26T02:28:00.001-07:00

Dit was het toch echt wel ongeveer een heel klein beetje voor de maand juli. We hopen dat we uw leven enigszins verrijkt hebben of er op zijn minst voor hebben gezorgd dat u nog wat beter heeft leren lezen. Dit is overigens de letter a, bekend van woorden als appel, aarlak en amai.

Toch niet tevreden...

Geld terug!

Fragment

2011-07-23T03:19:00.000-07:00

Als de aarde vierkant was, zouden citroenen dan groene biefstukken zijn?
Denkdenkdenk!
Wel,
ik zou het niet weten,

zowaar ik ook niet weet of er iets bestaat zoals een kroepoek, wat in het geval van bestaandheid een sjieneese koekoek zou zijn!

Koekoek! Toektoek! Zoekzoek!
De zin
van deze zin
als hij niet kan dienen voor geldgewin.

Pompompom.

Biebabeloeba, she’s my baby.
Yeah.

Oxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxoxo

P x 20 :
Pilipili! Paal! Pruim! Preut! Piezeloeter! Praatcafé! Prijsbeestenslachterij! Pot! Pan! Patattenschellerdingzogeweetwel! Piet-Piraat-als-woord-inzetter (terwijl dat geen woord, maar een naam is!!!)! Plaatsvervangende schaamte! ...
...
Verloren!

Pompompom.

Dit is de Samsonrock, de Samsonrock! Die dansen alle honden in hun hondenhok.

Waar anders?

LOSERS.

Fragment uit ‘The Noble Art of Self Entertainment’, 9023 p.’s

Canal Marginal publiceert geregeld fragmenten uit letterkundige werken van eigen kweek die om een of andere reden ongepubliceerd zijn.

10.00000000000000000000 kilo

2011-07-15T01:18:00.000-07:00

Ik ben veel te snel tevreden.
Ja, ik schrijf echt wel maar wat.
Ik heb zelden echt geleden,
maar dat merkt toch echt geen kat.

Al mijn keutels worden kunst,
zoals dit eigenste gedicht.
Zelfs al leg ik ze op z'n dunst,
ze krijgen sowieso gewicht.

Denk
daar maar
eens
over
na.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Flard

2011-07-08T01:40:00.000-07:00

‘ Ja, Prince was echt geweldig. Hij heeft me echt in de sfeer gebracht voor dat discofeestje vanavond. Dat gaat de max zijn! En dan van ’t weekend een paar barbecues, maar dat is eigen aan de tijd van het jaar, he. Ik ga een hele zomer satés en worsten mogen fretten, peis ik. En daarna Gentse Feesten, he. En een paar dagen Ardennen met onze vriendenkliek, een kleine man of twintig, en dan Lokerse Feesten, maar ik heb geen abonnement gekocht, want ik ga tussendoor ook nog naar Dranouter en Polé Polé Beach. En dan naar Barcelona, he. Met de vrienden, ja. En daarna Pukkelpop, natuurlijk! Haja, ’t zal wel. The Offspring. De enige échte punkband die ooit heeft bestaan. Feestje, peis ik! Echt wijs. Ik hoop dat ik daarna nog energie ga hebben voor die theatercursus die ik ga volgen en ik moet dan zelf ook nog een tuinfeest organiseren voor al mijn vrienden, maten, buren, collega's en kennissen. Allez, voor een selectie, he. Maar ja, ge moet af en toe iets terug doen, he, als ge zelf geregeld wordt gevraagd. Ge weet wel wat ik bedoel, he.'
'...'
' Maar goe, hoe zit het eigenlijk bij u, jong?’

Nieuw, Zeels themacafé alweer gesloten (in de mate dat het ooit open is geweest in de klassieke betekenis van het woord)

2011-07-06T03:01:00.000-07:00

Het recente rookverbod heeft heel wat kwaad bloed gezet. Betuttelend, een streep door de rekening van de bewust passieve roker, een kaakslag voor de fondsenwerving voor kankeronderzoek, een inbreuk op de vrijheid van zelfdestructie... De negatieve reacties zijn legio. Volgens anderen kan men dan weer niet genoeg verbieden. Een van hen is Peter Van Extergem (40), uitbater van café ‘De Goede Zaak’ dat thematisch inspeelt op de nieuwe maatschappelijke tendens. We treffen hem achter de plaats waar normaal gezien zijn toog zou staan.

'De goede zaak' is terug een oord van verderf geworden

CM: Een café zonder toog en ook wel stoelen en tafels (om maar een paar dingen te noemen), dat lijkt al even vreemd als een café zonder bier.

Van Extergem: Ach, vreemd is het nieuwe normaal en omgekeerd! Met de toogloosheid wil ik mijn steun aan de houtindustrie ontzeggen, want dat gat in de ozonlaag is ondertussen een heuse reet geworden. Zo zou ik het althans noemen mocht het niet zo vulgair zijn. Los daarvan wil ik potentiële obesitas bij houtwormen voorkomen. Niet dat het echt een probleem is, maar voorkomen is beter dan genezen, tenzij je moet voorkomen bij het gerecht wegens snoepjes uitdelen aan schoolpoorten, natuurlijk. Haha. Ik zeg maar wat, we mogen toch eens lachen, nietwaar?

CM: Ja. Er is ook geen tap?

Van Extergem: Dat heeft u goed opgemerkt. Ik schenk geen enkele vloeistof die door de mens werd gemanipuleerd en ook water is uit den boze, gezien het hangende tekort waardoor binnen dit en enige tijd alle leven op aarde zal omkomen door verdorsting. Maar vreugde, dat schenk ik des te meer!

CM: Er is wel opmerkelijk weinig volk om die vreugde te ontvangen.

Van Extergem: Ook dat is een bewuste keuze. Waar mensen zijn, daar zijn problemen. Dat is mijn motto. Aanvankelijk hield ik het café open voor mijn ‘Vrienden van Vertrouwen’, maar ondertussen hebben ze alle twee de eed verbroken. De ene verbrak de omgangsregels bij het knuffelen der bomen en de andere heeft zijn vrouw overgoten met naft en in brand gestoken, wat om verschillende redenen uit den boze is. Nu ja, dan maar zonder vrienden. Er is maar een iemand die je kan vertrouwen en dat ben jezelf, tenzij men natuurlijk wordt blootgesteld aan bepaalde prikkels waartegen men zich absoluut niet kan verzetten, maar dat is uiteraard een ander verhaal.

CM: Hoe staat u eigenlijk tegenover het gebruik van een vogelpik?

Van Extergem: Zoals u kan zien heb ik geen muur, wegens te veel stenen en te veel verticaliteit wat volgens mij aanzet tot horizontaal gedrag, dus luiheid met bijkomende fysieke gevolgen zoals spataders en doorligwonden. Los daarvan doet zo’n gooiprikker zoals ik het noem, want vogelpik vind ik een te seksueel geladen woord, me een beetje aan Indianen denken, wat uiteraard nogal gevoelig ligt. En zo’n ding is natuurlijk ook heel gevaarlijk. Ooit al gehoord van de gooiprikduim? Nee? Dat heeft u te danken aan mensen zoals mij.

CM: En wat met muziek en dansen?

Van Extergem: Qua geluidsoverlast is dat niet meteen een probleem, omdat er geen directe omwonenden zijn en ik alle koeien heb verjaagd wegens de grote methaanuitstoot. Maar ik ben sowieso tegen elke vorm van muziek. Populaire muziek vind ik te plat en ernstige muziek te elitair, om nog te zwijgen over kruisbestuivingen zoals Helmut Lotti goes Classic of Andrea Bocelli die ik overigens wel respecteer omwille van zijn blindheid en Italiaanse afkomst. Nee, muziek is nergens goed voor. Het is slecht voor het gehoor, belemmert constructieve gesprekken en stimuleert promiscuïteit en spastisch gedrag dat voor dansen moet doorgaan.

CM: Spastisch? Is dat niet een beetje een politiek incorrecte term?

Van Extergem: Akkoord. ‘Motorisch origineel’, als u wil. Maar goed, ik denk dat we eens moeten afronden, want het begint donker te worden. Hartelijk bedankt voor het interview.

CM: Insgelijks!

Vlak voor het ter perse gaan ontvingen we het bericht dat Peter Van Extergem werd neergeschoten door de wettelijke eigenaar van de lap grond en dus ook het bijhorende café. Zo ziet u maar: hoezeer men ook probeert, een mens kan nooit goed doen.

Foto: Stefaan H.

Bond Zonder Hoop

2011-07-02T02:03:00.001-07:00

Wie geen reden heeft om op te staan
kan lekker blijven liggen.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Break

2011-05-26T12:01:00.000-07:00

Het voltallige redactielid van Canal Marginal neemt een korte break en hoopt u terug van dienst te zijn vanaf 1 juli 2011. Graag tot dan!

Spraak

2011-05-17T04:56:00.000-07:00

Open je bek
en voer een gesprek.

Zwets naar hier,
zwans naar daar,
omheen de stilte:
’t waar gevaar.

Zeik links,
lul rechts
en vervolgens rechtendoor.
Blaas liters luide lucht,
vul de holte van een oor

en laat gisten in een fles:
over kunst,
de Spaanse les,
’t nieuws van gister,
nooit, vandaag…

…Morgen is vaag
en ik zaag:
mijn aandelen omlaag,
kaviaar op mijn maag,
ik barst ver uit mijn kraag:

Onzen Tijs naar Parijs,
Dokter Prof en in ‘t grijs
Sjiek Diplom, bordkarton
en hij speelt accordeon.

En dat nieuwe boek van ik weet niet meer wie:
Dat is wel O.K.

Nu,

’t Maakt me niet uit wat het piept,
wat het vult, wat het kult,
wat het dondert, wanneer waarom
wat wie hoe lang het duurt.

Verspreid gerust de boodschap,
maar liefst niet in mijn buurt.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Parabel

2011-05-04T07:04:00.000-07:00

Twee kabouters stonden in de supermarkt en graaiden moedeloos naar een blikje cola op het hoogste schab. Hoewel ze helemaal geen cola lustten, moesten en zouden ze het te pakken krijgen. Want door hun kaboutercomplex achtten zij alleen het hoogste goed genoeg.

Toen bemerkten zij een reus ter hoogte van de wasverzachters. Die zou hen kunnen helpen om hogerop te raken. Ze lokten hem met een fluitsignaal, waarop hij nieuwsgierig kwam aangedenderd.

Even later waren de kabouters plat.

De reus keek naar het blikje en morde: ' Bah, cola.'
En hij wandelde voort.

Dit verhaal werd gesponsord door Water, het meest drinkbare natuurelement.

Bond Zonder Hoop

2011-05-01T07:02:00.000-07:00

We doen geen dingen om ze te doen,
maar om ze gedaan te hebben.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Missing Link

2011-04-30T02:00:00.001-07:00

De maand april is bijna voorbij en er lijkt iets te ontbreken:

Een...

Missing Link.

Fragment

2011-04-22T05:15:00.000-07:00

Het feit dat dit boek over hem wordt geschreven wil toch een en ander zeggen.
Elk mens verdient een of ander basisrespect, zeker oude mensen met een eigenschap die psychologisch gekaderd kan worden.
Zijn bril was vrij modieus in de jaren zeventig en zijn nog steeds weelderige haardos blijft in vergaande staat van onkreukbaarheid liggen.
De media focust vooral op negatieve kwaliteiten. Laten we niet vergeten dat de man een uitgebreide bibliografie bij elkaar heeft geschreven, met ongeziene diepgang suggererende titels als ‘Hebben wij nog principes?’, ‘Iets moois voor God. Ontmoeting met Jonge Kerken en missionarissen in Azië’, ‘ Zeg dan Vader’, ‘ Voor een rustig ogenblik’ en ‘ Zo leven wij. Christen zijn in 2000.’
Het was geen brute seks, maar een beetje een relatietje. Er valt ongetwijfeld iets goeds te zeggen over iemand die de kracht van verkleinwoordjes in een dergelijke mate beheerst.
Zes positieve punten. Dat is veelzeggend. En er zijn er nog 4993 op komst!
Zoals dit!
… (vul zelf aan)

Fragment uit: ‘5000 reden waarom Roger Vangheluwe toch een beetje ok te bevinden zou kunnen zijn.’

EEN VIA INTERACTIE GROEIEND BOEK DAT MIDDELS DIGITALE FORA VERDER VORM ZAL KRIJGEN! VOOR EN DOOR DE PUBLIEKE OPINIE!

Canal Marginal publiceert geregeld fragmenten uit letterkundige werken van eigen kweek die om een of andere reden ongepubliceerd zijn. In dit geval omdat het nog niet klaar is. Komaan mensen!

Het nieuwe slecht

2011-04-14T11:27:00.000-07:00

‘ Zusters!’, krijste opperheks Niehoella, ‘ Wij komen vandaag samen om een prangend probleem aan de kaak te stellen. Heksen zijn niet langer hip. Wat zeg ik, we zijn nog passeeder dan alle Flippo’s, Pokémons, Furbies en Tamagotchies ter wereld die met een glowstick worden aangestoken door een jumpende Kaye Styles. Moderne kinderen liggen niet langer wakker van een lelijk vliegend wijf dat toversterren uit haar holtes knalt. Robots, nobots, i-pods, why-pods, porno, bonjorno… Het aantal licht mentaal gehandicapte woordspelingen dat hier te toveren valt is even eindeloos als het aantal standjes dat de gemiddelde snotneus voor zijn twaalfde te slikken krijgt. Vandaar het thema van deze conventie: het nieuwe slecht. Of: wat moeten we nog doen om slecht te zijn?’
‘ Kinderen ontvoeren, vetmesten en in de oven steken!’, tierde tante Pandie, blij dat ze het woord kon stelen.
‘ Dit illustreert perfect wat ik bedoel,’ sprak Niehoella, ‘ Dat verhaaltje is ouder dan het woord zelf. We moeten ons heroriënteren in een wereld waarin ‘slecht’ een nieuwe geladenheid heeft gekregen. Dan heb ik het niet over Hitler of de atoombom, maar over een planeet waar chaos de nieuwe orde is. Burgers vechten voor het goede door elkaar af te slachten. Of ze negeren elkaar dood en laten zich verstrooien en vetmesten. Wie kan het wat schelen of dit een, twee of drie landen zijn of een of andere lap grond waar tien miljoen kippen zonder kop in zevenentachtig talen kakelen? We denken niets, gebruiken alles en elkaar! Een relatie is een fase binnen de seriële monogamie. Liefdadigheid een manier om ons geweten te sussen. Opvangcentra zijn bakstenen aflaten waar we mensen ophokken die te lui zijn om in een deftig land geboren te worden. Allemaal schijn in de wachtkamer van Dokter Dood! Dus ik herhaal mijn vraag… Wat is slecht? Wat is goed?’
‘ Goed is het nieuwe slecht!’

‘ Wie riep dat daar?’, siste de opperheks, terwijl ze de tafels afspeurde.
Er woei een ijzingwekkende stilte door de grot, waar enkel het druipen van de stenen en enkele lekkende kinderen weerklonk.
‘ Wie durft het aan om de pointe van deze minutieus voorbereide speech te verprutsen!’ ‘
Ik,’ sprak Madame Derochette, met wie de opperheks nog op de toverschool van Weinstein had gezeten.
‘ Typisch voor een streber als jij,’ spuwde Niehoella, ‘ Maar soit: goed is inderdaad het nieuwe slecht! Daarom is er geen buffet van kinderorganen en levend gekookte beschermde diersoorten, maar heb ik tofuburgers met in plantaardig vet gegrilde bananen die bovendien werden geteeld in eerlijke omstandigheden en die ik heb gekocht van een dakloze voor een prijsje waarmee hij zich de zuiverste heroïne kan aanschaffen. De orgie wordt vervangen door Singstar, met speciale Michael Jackson en Justin Bieber-edities! En een sessie minnekozen.’
‘ En daarna?!’, vroeg tante Pandie opgewonden.
‘ Daarna zullen we het nieuwe slecht in de praktijk brengen.’
‘ Het goede, dus.’
‘ Jaja, het goede,’ suste Niehoella verveeld, ‘ We zullen ons tussen de burgers mengen en hen overtuigen van onze goede intenties. We verspreiden het woord van God, Jehova of Madonna. We helpen hen over straat, delen condooms en fluorjasjes uit, voeren petities om het einde van de wereld wat uit te stellen en richten een fonds op om de kosten van dat fonds te onderhouden en het overschot aan een of ander doel te verspillen. We lullen wat, doen maar wat en voila!’

‘ En dan?’
‘ Niks dan! Dat is het. De straat bevuilen, mensen vervelen, lastig vallen en op de vingers tikken. Hier en daar iemand wantrouwig maken. En in het beste geval paranoia! Paranoia is de nieuwe oorlogsvoering! Het idee dat er elk moment op eender welke plaats een idioot zichzelf kan opblazen om vervolgens te merken dat zesenvijftig maagden weinig kunnen aanvangen met vleespulp. Dat niemand zuiver is en iedereen alles met een of andere bijbedoeling doet. Dat we voortdurend worden opgelicht: door de regering, door maatschappijen, door geliefden, door onszelf. En vergiftigd! Alles is vuiligheid. We weten zelf hoe stuurloos onze bezems zijn geworden sinds de wereld een bos vol gsm-masten is geworden. Om de vijf lappen lopen we naar de dokter om te controleren of onze wratten toch geen kwaadaardige gezwellen zijn. En onschuldige kinderen zijn er ook al niet meer. Alles is om zeep! Ik word er moedeloos van. Haast te moe om er iets aan te doen.’
‘ Dat was het?’, vroeg tante Pandie die de prikkelende tofugeur niet langer kon negeren.
‘ Dat wast het.’

De heksen keken elkaar aan met een blik die bittere ernst en goedkeuring diende uit te drukken. Ze roezemoesden wat om te laten verstaan dat ze het begrepen hadden: ‘ Stof tot nadenken, zusters.’, ‘ Krachtige speech.’, ‘ Hij kon misschien iets korter, maar er zat zeker een kern van waarheid in.’ ‘ Stof om thuis nog eens over na te denken.’ ‘ We hebben het er later nog wel over.’
Stilte. Respect. Applaus. De grot daverde. Deze conventie was wederom een historisch keerpunt in de lange, lange geschiedenis van het heksendom. De opperheks nam het applaus met geheven armen in ontvangst en drukte het naar beneden tot het weer stilte werd.
‘ Is er iemand die nog iets wil zeggen?’, vroeg ze ten besluit.
‘ Ik,’ zei tante Pandie, ‘ Feesteueuh!!!’

Verbeter de leesbaarheid van dit verhaal en steun de ontbossing: copypaste het in Word, kies lettertype 175 en druk af op zestiendubbel papier.

Oh!

2011-04-09T08:42:00.000-07:00

Gedichten
die beginnen
met oh

zijn
meestal
maar zozo.

Gezwollen mager,
pezige drager
van hoger lager.

Oh kadaver!

Oh!

Oh

…

Ho.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2011-04-02T04:56:00.001-07:00

Lelijkheid:
schoonheid voor gevorderden

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Parabel

2011-03-27T03:08:00.001-07:00

Een kilo paté wandelde over straat, toen hij werd tegengehouden door een roedel andijvie.
‘ Hoe vreemd!’, riep de roedel, ‘ Ik wist niet dat paté kon wandelen!’
De kilo paté schraapte zijn keel en sprak: ‘ Je kan alles, zolang je er in gelooft.’
En hij wandelde verder.

Fruit

2011-03-20T04:56:00.000-07:00

Fruit
fruit
fruit

Het hangt
me echt mijn voeten uit.

Speciaal dieet
mijn reet.

Ik vreet
als een proleet:

fruit
fruit
fruit

En af en toe
beschuit.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Flard

2011-03-11T04:49:00.000-08:00

‘ Hallo, Tapijt hier.’
‘ Ah Tapijt! Zeg het eens!’
‘ Stoor ik?’
‘ Niet echt. Zeg maar.’
‘ Wel, ik zat hier op een stoel en ik dacht: laat ik nog eens naar mijn makker bellen.’
‘ Ja…’
‘ Wel ja… Ik bel, he.’
‘ En?’
‘ Nou ja, niks bijzonders, eigenlijk. Gewoon effe polsen hoe het gaat.’
‘ Dat gaat. Met jou?’
‘ Ca va, gewoon een beetje hangen en de tijd doden en zo.’
‘ Jaja, dat ken ik. Anders nog nieuws?’
‘ Niks bijzonders. Jij?’
‘ Niet echt.’
‘ We moeten nog eens afspreken om bij te praten, he.’
‘ Goed idee. Ik heb het wel vrij druk momenteel, maar ik laat je nog iets weten.’
‘ Ok, je belt maar eens, he.’
‘ Of ik stuur je een mail of zo.’
‘ Ook goed, je ziet maar hoe je het doet. Ok?’
‘ Ok!’
‘ Tot later!’
‘ Tot later.’

Fragment

2011-03-05T02:50:00.000-08:00

Uit: ‘ De onbeschrijfbare neerslag van de imaginaire avonturen van de onzichtbare man door een analfabeet zonder handen’; 998 p’s

Met voorwoord door Sinterklaas (de echte)

Canal Marginal publiceert geregeld fragmenten uit letterkundige werken van eigen kweek die om een of andere reden ongepubliceerd zijn.

Bond Zonder Hoop

2011-03-02T05:56:00.000-08:00

In elk mens schuilt een nazi,
maar niet elk mens kent een Hitler.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Kast

2011-02-23T11:24:00.000-08:00

Van
geheimen
in
een
kast

heeft
niemand
echt
veel
last

.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Parabel

2011-02-14T01:28:00.000-08:00

Er was eens een jongetje, we zullen hem Gat noemen, die altijd andere kinderen pijn deed. Wanneer deze zich probeerden te verdedigen liep hij telkens naar de meester en riep: ‘ Meester! Meester! Pietje doet mij pijn!’. Ik zeg maar wat.

Op die wijze maakte hij honderden slachtoffers tot de eerder slome meester op zekere dag vroeg: ‘ Wie is er eigenlijk begonnen?’. Gat antwoordde: ‘ mijn vader’ en vertelde zijn tien jaar durende levensverhaal van de eerste kwak tot de laatste klap, met alles wat er tussen zat. De meester, na afloop oud en dement, vroeg om het nog eens te vertellen, maar daar had Gat geen zin in. Hij moest dringend een kindje gaan pijn doen, zeker nu hij tien jaar ouder was.

Hij zag een prachtexemplaar staan en liep op hem af. Onderweg werd hij echter gegrepen door de ijsbeer uit ‘Lost’ die via een geheime doorgang in een leeg vlootje margarine de weg naar Vlaanderen had gevonden en blij was dat hij eindelijk nog eens iets te doen had. Zoals Gat enigszins pijn met de dood tot gevolg te doen.

De jongen zou nooit meer op de meester roepen.
(ook al omdat die iets later op fatale wijze van een trapje viel, met dank aan de tot voorheen onbekende broer van de ijsbeer, doch dit doet eigenlijk weinig tot niets terzake).

Heeft u vragen over de inhoud van deze tekst of wil u praten over gelijkaardige gebeurtenissen uit de persoonlijke levenssfeer, dan is er helaas geen lijn beschikbaar waar onze medewerkers ter beschikking staan. Maar u bent altijd vrij om er zelf een op te richten.

Fragment

2011-02-05T07:27:00.001-08:00

Vladimir: Zou hij deze keer komen, denk je?

Estragon: Wat denk jij?

Vladimir: Ik denk niet, ik ben.

Een stilte van plus minus twee minuten dertig seconden. Ze staren peinzend voor zich uit. Dan wijst Estragon naar iets dat hem plots opvalt.

Estragon: Verhip! Een vuilnisbak!

Vladimir: Euh, die staat hier al een half uur.

Estragon: Correctie, je ziet hem al een half uur. In werkelijkheid staat hij hier al veel langer, hoewel hij niet bestond voor ons.

Vladimir: Dat is zo heel erg waar, Estragon. Heel erg waar en raak.

Estragon: Dank je. (geïrriteerd) Waar blijft die klootzak?

Vladimir: Amai nog niet. (zucht) Het leven is niet altijd makkelijk.

Estragon: Jaja, het leven.

Vladimir: ’t is Allemaal dat niet.

Pijnlijke stilte van plus minus dertig seconden.

Estragon: Anders moet je hem nog een berichtje sturen.

Fragment uit:

Wachten op Godot 2:
virtueel afwezig

De sequel
waar de wereld een eeuwigheid op wachtte

Canal Marginal publiceert geregeld fragmenten uit letterkundige werken van eigen kweek die om een of andere reden ongepubliceerd zijn.

Bond Zonder Hoop

2011-02-02T09:10:00.000-08:00

Hoop doet leven.
Wat leeft kan sterven.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Link

2011-01-29T03:39:00.001-08:00

Januari 2011 zit er bijna op. Ondergetekende heeft geleefd, beleefd, gezweefd, zijn goede voornemens doorzeefd en zijn neerslag op deze blog gekleefd, een of ander niveau nagestreefd.
Het enige dat nog ontbreeft is een link.

Flard

2011-01-24T00:52:00.000-08:00

Bunker en ik reden op de weg naar Aspartamistan, toen een dikke BMW tegen topsnelheid voorbij sjeesde.
‘ Wat een klootzak,’ zuchtte ik, ‘ Ik hoop dat hij straks tegen een muur plakt.’
‘ Inderdaad,’ zei Bunker, ‘ Echt zo een stereotiep mietje met een BMW.’
‘ U-hu.’
‘ Een blaaskaak, een speknek, een overdosis ego op vier wielen, een lul,’ vervolgde hij, ‘ Die mannen met een BMW denken allemaal dat ze de man zijn. Mocht hij met een Porsche rijden zou ik zo een snelheid nog begrijpen, maar met een BMW... Alsof je duiven melkt met een mus. Ha!’

‘ U-hu.’

Zomer

2011-01-17T01:31:00.001-08:00

Ge zijt nog altijd even zoet,
maar kouder en stroever.

Ge zijt weerbarstig,
opstandig, kut,

niet flexibel, ge spreidt niet vlot.
't Loopt niet langer gesmeerd.

Ge kloddert en smoddert,
scheurt lappen uit het fundament.

Ik wil dat ge loopt zoals het liep,
maar ge koekt vast
en lijkt me haast uit te lachen.

Winterchoco.
Hoe kan ik u ontdooien
zonder dat ge wegsmelt.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Feest!

2011-01-07T01:13:00.000-08:00

Er waren eens twee varkens die waren. Ze woonden met enkele kippen in een krakkemikkige stal bij een oude boer die elke dag hetzelfde deed. Opstaan, de dieren eten geven, eieren rapen, eieren bakken, eieren eten, het erf verzorgen en daarna kijken hoe mooi hij het weer gedaan had. Elke dag was hetzelfde en elke dag zagen de varkens hem rondslenteren en hetzelfde doen. Het enige dat veranderde waren de seizoenen en het weer. Soms was het koud, soms was het warm, maar de boer slenterde altijd aan hetzelfde tempo.

Er was maar één dag in het jaar die werkelijk anders was. Gruweldag, in hartje winter. Op die dag nam de boer bij het voederen de dikste kip uit de stal en nam haar mee in huis. Enkele tellen later steeg een hemeltergend gekakel en gekrijs op uit haar kippenstrot die de boer vakkundig oversneed. ’s Avonds wasemde de geur van geroosterde kip over het hele erf en kwamen alle dieren samen om te treuren. Elke gruweldag eindigde met een heus bombardement. Rond het erf weerklonken luide knallen die uiteenvielen in dwarrelend sterrenstof. De boer stond erbij en keek ernaar, een traan in de linkerooghoek, zijn hand op zijn gevulde maag.
‘Dat was weer een lekker kippetje,’ zei hij dan, maar hij zei het zonder vreugde.
Jaar na jaar werd de boer ouder en jaar na jaar verdwenen meer en meer kippen. Wat ooit een mooie roede van veertig stuks was werd in de loop der jaren uitgedund tot de laatste kip.

‘ Zeg Nancy,’ vroegen de varkens aan de vooravond van gruweldag, 'Ben je niet bang voor morgen?’
‘ Nee,’ zei Nancy vastbesloten, ‘ Mocht de boer mij slachten is er niemand meer die eieren voor hem kan leggen. Daarom denk ik dat hij deze editie iets anders zal eten.’
Iets anders.
De varkens braken zich het hoofd.
Wat viel er nog zoal te eten op de boerderij: gras, dennenappels, een vegetarische schotel op een blaadje van mest? Het besef ontvouwde zich langzaam tot een weet: een van hen zou geslacht worden. De boer was nu eenmaal een wrede, verzuurde beul. De varkens sloegen in paniek en renden als kippen zonder kop door de stal, toen Nancy hen fladderend tot stilstand bracht.
‘ Hou nu eindelijk op!’, riep ze, ‘ Er moet een oplossing zijn!’
‘ Ik begrijp wat je bedoelt,’ zei Fons, die het domste varken was en hij hurkte door zijn achterste poten om te persen.
‘ Wat ga je doen?’
‘ Eieren leren leggen,’ zei Fons, ‘ Ik denk dat ik er eentje heb.’
Hij raapte de buit vanonder zijn kont en stak ze triomfantelijk in de lucht.
‘ Euhm... Ik denk dat we het elders moeten zoeken,’ sprak het andere varken, Gabriël.

De volgende morgen betrad de boer de stal met zijn slagersmes, verlekkerd op een stukje varkensbout. Hij schrok toen zijn dieren verdwenen bleken en hij werd opgewacht door een man in maatpak.
‘ Ik ben de woordvoerder van de dieren,’ zei de man,’ U kent me mogelijk van op de televisie, ik heb nog voor het bisdom geopereerd en sindsdien heb ik besloten dat ik niet meer met mensen wil werken.’
‘ Van mijn erf!’, schreeuwde de boer zwaaiend met het mes.
‘ Rustig, beste man,’ zei de woordvoerder, ‘ Geef me de vrijheid om een en ander op te helderen. De dieren maken zich zorgen. Niet zozeer over zichzelf, maar over u. Ze zien u al jaren rondslenteren op uw erf, terwijl u dag in dag uit hetzelfde doet, met uitzondering van gruweldag. Terwijl de wereld feest viert, viert u uw eigen feest. Daarvoor moet elke keer een dier sterven, maar zoals u al dan niet weet zijn de dieren bijna op. Ze zouden zoveel meer kunnen zijn dan een kluif. Ze kunnen warmte zijn, gezelschap, liefde. Maar misschien bent u te blind voor dat alles, voor de schoonheid die u hebt, maar die u niet wil zien.’
‘ U heeft gelijk,’ stamelde de boer, compleet van zijn melk, ‘ Ik begrijp perfect wat u bedoelt.’

Die nacht vierde de boer voor het eerst in jaren feest in gezelschap. Fons, Gabriël en Nancy schoven aan bij de feestdis en na het maal genoten ze van de knallen en het sterrenstof. Allen een traan van geluk in de linkerooghoek, allen een hand op de maag die tot de rand was gevuld met woordvoerder. En zo werd het de mooiste gruweldag tot hiertoe.

Bond Zonder Hoop

2011-01-03T00:55:00.001-08:00

Nieuw jaar,
nieuwe Druivelaar.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Fragment

2010-12-28T02:13:00.000-08:00

Tjörn en Wolfgert betraden de duistere grot en stootten op de magische steen.
‘ Wie of wat ben je?’, vroeg Tjörn.
De magische steen leek op te lichten, al konden het ook Tjörn zijn pupillen zijn die zich aanpasten aan het duister van de duistere grot.
‘ Antwoord!’, riep Tjörn, enigszins angstig door zoveel mystiek en magie.
De steen bleef stil en roerloos.
‘ Hij zegt niks,’ zei Tjörn.
‘ Dat is omdat hij je niks te vertellen heeft,’ zei Wolfgert, ‘ Nog niet. De steen spreekt enkel tegen De Uitverkorene. En tegen mij.’
Wolfgert ging dichterbij en legde zijn oor te luister bij de steen die hem iets leek in te fluisteren.
‘ Wat zeg je, steen? Ik moet Tjörn aan stukjes laten knabbelen door de bultrugratten en de overschotjes op een pizza leggen die ik je om middernacht moet offeren. Zonder olijven en met niet te veel kaas. Wat zeg je? Lactose-intolerant. Geen kaas. Kan ik ze dan niet beter op een zoute pannenkoek leggen? Ik ken anders wel een goed adresje in de…’
‘ Hou op!’, onderbrak Tjörn de ongenadige ongein, ‘ Je jaagt me de daver op het lijf met je fratsen!’
‘ Ik weet het,’ grijnsde Wolfgert en hij liep naar de uitgang van de grot, ‘ Laten we gaan. Als je wil weten wat de steen je echt te vertellen heeft, hebben we geen tijd te verliezen. Op naar het dal van Babelmosesgart!’

Fragment uit ‘ Tjörn Töpelsmeg en de Vermeend Magische Steen’

Canal Marginal publiceert geregeld fragmenten uit literaire werken van eigen kweek die om een of andere reden ongepubliceerd zijn.

Kerstgedachte

2010-12-25T01:59:00.001-08:00

Nee,

ik
kan
zo
niet
meteen
iets
bedenken.

Flard

2010-12-15T07:59:00.000-08:00

Ik herkende de schim in een oogopslag. Het was Frostie: ex-klasgenoot, ex-bajesklant, ex-blanco. Zijn pad was al lang uitgestippeld, zijn huidige verschijningsvorm gekneed nog voor hij met sap en al uit zijn moeder gulpte. Menig leraar bezwoer hem dat hij hooguit achter de vuilniskar zou eindigen, maar geen van hen durfde voorspellen dat hij er in de zomer van 2003 een zou overvallen. Het was een van de vele stommiteiten die hem twee jaar van zijn leven kostten. Want stom was hij wel. Stom, maar immer vriendelijk. Dus deed ik maar vriendelijk terug. Zo stom ben ik nu eenmaal.
‘ Yo Frostie, lang geleden! Hoe gaat het nog?’
‘ Dat gaat.’
‘ Wat doe je nog tegenwoordig?’
‘ Beetje van alles, ditjes en datjes. En jij?'
‘ Hetzelfde, maar dan anders.’
Stilte.
‘ Hoe gaat het nog met je broer?’
‘ Welke? Krispie, Smacks, Pops, Loops, Chocos of Prokorn?’
‘ Ik weet niet, die met zijn snor en bril.’
‘ Ze dragen allemaal een bril, maar geen enkele heeft een snor. Nu toch niet meer.’
‘ Tja, doe ze alleszins de groeten, allemaal.’
‘ Zal ik doen, als ik ze nog eens zie. Zeg, euh…’
‘ Ja...?’
‘ Mag ik u iets vragen?’

Deur

2010-12-05T08:37:00.000-08:00

Hoort…
Wie klopt daar op de deur?
Arend Barend Dreverhaven
of de belastingscontroleur?

Een Anonieme Alcoholist
of de Jehova getuigen.
De buren voor wat gist?
(die mijn kast leeg zuigen)

De tombola van de flikken
of de stofzuigerman?
Een dief die wat wil pikken,
een snob met 'n verzekeringsplan?

Mijn dood gewaande schoonmoeder,
een Afghaanse terrorist,
een reclametiest met waspoeder?
Ik wou dat ik het wist.

De stoute man met het snoepje,
een oude pokervriend?
Wat het ook mag wezen…
Ik heb het niet verdiend.

"Wees maar gerust mijn kind,
ik ben de goede Sint.
Ik kom in peis en vree
en de roe valt best wel mee."

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2010-12-01T06:05:00.001-08:00

Volwassen worden
is voor kinderen.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Flard

2010-11-28T23:39:00.000-08:00

Volle vloer.
Alleen met de dans tot iemand me op de schouder tikt.

‘ Zeg maat, heb jij geen GHB of MDMA of zo?’
‘ Ik heb hooguit een beetje ADHD.’
‘ Euh, kan ik wat van je kopen?’

En dan nu tijd voor....

2010-11-23T03:10:00.001-08:00

Niks!

Of toch...

...Dit.

Controverse rond camera's

2010-11-15T07:29:00.000-08:00

De Zeelse Kloosterstraat staat sinds jaar en dag bekend als een oord van verderf. Om de bras -en knokpartijen op de voet te volgen heeft het gemeentebestuur acht camera’s geïnstalleerd. Hoewel het initiatief op heel wat steun kan rekenen zijn er ook tegenstanders én mensen die geen mening hebben. Een van hen is Jan Pas (35), vader van drie kinderen en verzamelaar van behangpapier.

CM: U bent een van de weinige Zelenaars die geen mening heeft over de nieuwe camera’s. Hoe voelt het om tot een elite te horen?

Pas: Als fervent verzamelaar van behangpapier ben ik dat eigenlijk gewoon, ook al omdat ik een verleden heb als verzamelaar van muurverf, maar door het beperkte aantal kleuren was mijn verzameling als snel compleet en moest ik mijn horizon verruimen. Nu, ik weet ook niet hoe het komt dat ik geen mening heb over deze materie, maar ik vermoed dat het geen afwijking is die een officiële naam heeft binnen het psychologische domein. Ik denk dat mensen het recht hebben op geen mening, al wil ik daar ook geen al te harde uitspraken over doen.
Als u een interessanter gesprekspartner zoekt kan ik u wel een adresje geven, want eigenlijk werkt u me een beetje op mijn systeem, ook al omdat ik aan het kakken ben en u de weg naar het wc-papier verspert.

Jan stuurt ons naar Kenneth De Caluwé (23), een Zeels multi-talent dat binnenkort iets zal doen in de media. Hij is niet te spreken over het initiatief.

De Caluwé: De mensen lijken dit echt super te vinden, maar ik heb eerder zoiets van oei! Allez, geef nu toe, dat is er toch echt wel een beetje over, he! De scheiding van onze privacy en zo. Ik heb echt zoiets van amai, waar gaat dat toch allemaal naartoe zeg?

CM: Kan u zeggen wat uw specifieke probleem met de camera’s is?

De Caluwé: Absoluut! Dat ze Jan Met De Pet filmen, akkoord, maar dat ze iemand als mij zomaar capturen, daar kan ik met mijn kopke niet bij! Ik ben altijd unieker geweest dan de rest, als kind al, ik voelde dat gewoon en mijn moeder en nonkel Heidi ook. Ik knok al jaren om het te maken in de media en nu ik op de rand van de doorbraak sta, heb ik zoiets van enfin, nu gaan die mij gewoon zomaar filmen en toestanden!

CM: Wat bedoelt u met het maken in de media?

De Caluwé: Binnenkort start er een nieuwe editie van Idool, waarbij ze nog eens een echte superster gaan lanceren, dus niet zo’n witwasje als Peter Evrard, Joeri Fransen, Wouter De Clerck, Esther Sels of Andrei Loegowski, maar een echte superster zoals ik. Ik ben me al jaren aan het voorbereiden, ik heb alle afleveringen van Idool, Star Academy, X-Factor, So You Think You Can Dance, Move Like Michael Jackson, My Name Is Michael, My Name is en Wie Wordt De Man Van Wendy op video, dvd, Hd dvd, blue-ray en Betamax. Ja, opsommingen zijn echt wel mijn ding, zo een beetje zo.

CM: Ok, maar u bent nog niet doorgebroken, dus waarom zou de politie u niet mogen filmen?

De Caluwé: Dat mogen ze wel. Als ze er voor betalen! Mijn hele manier van zijn, bewegen en spreken is een totaalconcept, gebaseerd op mijn grote voorbeeld Showbizz Bart. Niet dat ik echt op hem lijk of wil lijken, maar geef toe, die is toch echt super de max? Maar naast de directe registratie breek ik me vooral zorgen over de zogezegde overdracht van rechten. Wat als men besluit om een compilatie van de beste fragmenten uit te brengen op dvd? Wie garandeert me dat ik mijn deel van de cake krijg? Wie oh wie? Nee, als het zo moet dan moet het niet, zou ik zo zeggen precies.

CM: Wat is uw volgende stap?

De Caluwé: Ik heb een aanvraging naar Jef Vermassen gestuurd, maar hij stuurde me een beleefd, maar afwijzend briefje met handgetekende foto en T-shirt en zo. Daarom zou ik mezelf verdedigen, want ik ben niet op mijn tong gevallen en heb ooit een zelfverdedigingscursus gevolgd. Dat is een mopje, he. We mogen toch eens lachen, he, maar alle gekheid op een staartje, hoeveel schuift dat hier?

Foto's: Stefaan H.

Noot: omwille van budgettaire redenen moesten we Kenneth De Caluwé photoshop-matig verwijderen van zijn ingezonden foto, genomen op daguitstap in de zoo van Tokio.

Wij

2010-11-06T14:14:00.001-07:00

Jij en ik
naast elkaar
in een blik
vol pilchards.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2010-11-01T15:10:00.000-07:00

Je kan je verstand niet gebruiken.
Het gebruikt zichzelf.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Meer

2010-10-28T03:05:00.000-07:00

Een bewegend beeld
zegt meer dan 24.000 woorden per seconde.

Een ongezien avontuur

2010-10-19T07:33:00.000-07:00

Narcissus liep door de woestijn en was de wanhoop nabij.
' Water… Water…’, hijgde hij, ‘ Al zou een spiegel nog beter zijn.’
Hij trachtte door de kringelende hitte te kijken die als een sluier over de open vlakte hing, maar zag enkel waas bespot met de dikker wordende vlekken voor zijn ogen. Narcissus stelde zich voor hoe hij heldhaftig ten onder zou gaan, terwijl er niemand was om het waar te nemen. Hij haalde zijn gsm voor de honderd en zoveelste keer uit zijn zak, in de hoop zijn lijden te facebooken of te twitteren, maar de batterijen waren nog altijd opgedroogd. Hij keek naar het glazen schermpje, in de hoop zichzelf te zien, maar het was nog altijd even mat door het zand. Hierop sloeg hij tilt. Hij wou weten of zijn haar nog in de plooi zat en zijn gebit niet ontsierd werd door zandkorrels. Hij wou zichzelf bewonderen en zich voorstellen door de ogen van een ander. Zoveel schoonheid mocht niet langer ongezien blijven.
Narcissus dacht na. De woorden dansten door zijn hoofd, als bloemblaadjes in een wervelwind, toen ze werden opgepikt door een beat in de verte.
‘ Ik ga waar ik sta en tiptap vooruit op het ritme van ’t geluid en zo kom ik eruit,’ rapte hij in zijn hoofd. Het was slap gelul en hij wist het. Hij moest handelen. Dus volgde hij het klankspoor, smachtend naar mensen en spiegels, tot hij bij zeven vierkante meter zandkorrelvlakte strandde die zich enkel onderscheidde door een man die in het midden stond.

' Wie is daar,’ riep de man angstig.
‘ Narcissus,’ zei Narcissus,’ Maar mijn vrienden noemen me Nancy.’
‘ Dag Narcissus,’ zei de man, ‘ Ik ben Dave en mocht ik een of meerdere vrienden hebben zou ik niet willen dat die me anders noemen, ook al vind ik Jimmy Papa Banjo een oneindig veel coolere naam. Dave wordt al snel teef of zeef, maar met Jimmy Papa Banjo kunnen pesters weinig aanvangen, al zat er een Jimmy in Get Ready, wordt Papa al gauw kaka en heb je Jo met de Banjo en Bansjovis.’
‘ Interessante visie,’ sputterde Narcissus die de hoekige man in zich opnam, ‘ Maar ik wil enkel weten of mijn haar, tanden, neus, oren, ledematen, ribben, alvleesklier en bleach nog intact zijn.’
‘ Geen idee,’ zei Dave, ‘ Ik ben blind.’
‘ Oh my God,’ kreunde Narcissus theatraal, ‘ Kan je anders even aan me voelen?’
‘ Natuurlijk,’ zei Dave die niet goed wist waar de vraag hem heen zou leiden, maar het allemaal best vond. Hij legde zijn smerige hand plechtig op het gezicht van Narcissus en bepotelde het.
‘ Woel je ietz?’, wauwelde Narcissus met drie bruinige vingers in zijn mond.
‘ Nee,’ zei Dave, ‘ Ik ben melaats.’
Geschrokken duwde Narcissus hem weg. De stakker viel in het zand. Althans zijn bovenlijf. Zijn onderlijf bleef rechtop en ging in kraanvogelpose staan.
‘ Pas op,’ zei Dave, ‘ Ik heb ‘The Karate Kid’ gehoord en niet die belachelijke remake met die kleine van Will Smith.’
‘ Dat klinkt nogal racistisch,’ zei Narcissus, ‘ Heb je iets tegen negers misschien?’
‘ Alleen als ze succesvol zijn. Of als ze aan de rand leven. En doorsnee zijn kunnen ze niet, want wat ze ook doen of vooral niet doen, het zijn en blijven altijd negers.’
‘ Daar heb je een punt,’ zei Narcissus die zo snel mogelijk van onderwerp wou veranderen: ' Kan je ruiken?’
‘ Het spijt me,’ lachte Dave, ‘ Maar mijn neushaar werd verschroeid in Viëtnam door een napalmbom waar ik ’s ochtends iets te enthousiast aan geroken had.’
‘ Je bent met andere woorden waardeloos?’, zei Narcissus en zonder verder verweer af te wachten wandelde hij weg van de twee helften die voorheen een en dezelfde man waren.

Honderd meter verder kreeg hij spijt van zijn daad. Het alleen was terug op zijn rug gesprongen en haakte zich vast als honderd kilo biefstuk, al kan het ook beton of gebakken lucht zijn, want honderd kilo is altijd honderd kilo. Narcissus werd moedelozer bij elke stap en toen hij zijn angstzweet wou afvegen nadat hij voor de honderd eenentwintigste keer zijn gsm en bijhorende hoop had opgeborgen, merkte hij dat zijn hand in zijn broekzak was blijven steken.
‘ Er hangt bloed aan mijn voorhoofd,’ gilde Narcissus, ‘ En ik ben mijn hand kwijt! Wat als iemand me ziet! Ik ben helemaal melaats en jakkie!’
Door de kracht van het gillen scheurden zijn billen als instortende ijsschotsen van zijn onderrug. Hij tastte met de resterende hand in zijn onderbroek en toverde zijn achterste tevoorschijn.
‘ Lekker kontje,’ glimlachte Narcissus keurend, ‘ Om op een schoorsteen te zetten, al heb ik het liever aan mijn lijf zodat iedereen het kan bewonderen.’
Hij keek nog eens van dichtbij. Het was de eerste keer dat hij zijn kont zo gedetailleerd kon bestuderen, meestal ving hij enkel een glimp als hij met gedraaid bekken voor de spiegel stond. Spiegel...
‘ Spiegel!’, ijlde Narcissus, ‘ Ik moet mezelf zien!’
Hij herhaalde de woorden tot hij een ingeving kreeg.

Een briljante ingeving dan nog wel. Hij tastte naar zijn gsm en wrikte hem uit de vingers van zijn versteven hand. Vervolgens klapte hij het ding open en keek of hij zichzelf kon zien in het glas, maar het was nog altijd mat. Teleurgesteld schoof hij de rand van de gsm onder zijn rechter oogscheel, duwde hem diep en lepelde. Doorheen de bijtende pijn hoorde hij iets knappen en zag hij met zijn linker hoe zijn rechteroogbal in het zand viel. Hij dacht er gelijk de andere uit te halen, maar bedacht dat hij zichzelf alvast in 2D wou zien. Hij raapte de oogbal op, stofte hem af en hield hem voor zich uit, naar zichzelf gericht.
‘ Tiens,’ dacht Narcissus, ‘ Ik zie niks. Ik zie enkel een oog in mijn hand. Een mooi oog, dat wel. Wat zeg ik… Het mooiste oog op aard!’
Daarna dacht hij: ‘ Het doet wel een beetje pijn.’
Hij duizelde nog even, zich kort afvragend of het van verliefdheid of ondraaglijke pijn was, en viel dood.

Drie dagen later werd hij gevonden door een woestijnpekinees die hem opat en tot een mooi drolletje perste dat zichzelf verteerde zonder dat iemand er verder last van had.

Anatomie

2010-10-12T00:49:00.000-07:00

Dagen zonder vragen
zijn als koeien zonder magen.
Er kan niks in.
Er kan niks uit.
En als ze ontploffen
maken ze geen geluid.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Flard

2010-10-07T09:30:00.000-07:00

Tapijt, Kinky Fredo en ik waren naar ’t stad gereden, omdat daar dingen bewegen. We lieten ons welwillend verzuipen in het menselijke debiet dat ettelijke malen hoger ligt dan in de sociale woestenij waar we vandaan komen en zeiden geen woord. Met elkaar praten konden we elke dag. Toch vond Tapijt het nodig om iets te zeggen.
‘ Ik vraag me iets af,’ opende hij.
‘ Wie niet,’ zei ik.
‘ Nee, serieus. Hebben jullie ook het gevoel dat praten overbodig lijkt?’
‘ Dat heb ik wel vaker.’
‘ Dat weet ik.’
Hij pauzeerde even. We keken naar 27 mensen.
‘Ik snap je soms niet,’ floepte hij er uit, ‘ Ik weet niet goed wat ik mag zeggen en wat niet. Soms doe ik mijn uiterste best om interessant te zijn en kijk je alsof ik de dialoog met jezelf verstoor en op andere momenten verkoop ik de grootste kul en word je dolenthousiast.’
‘ En?’
‘ Ik vraag mij gewoon af wat je criteria zijn om iets al dan niet interessant te vinden.’
‘ Moeilijke vraag,’ antwoordde ik, omdat ik onmogelijk ‘hou je muil’ kon zeggen. Ik deed alsof ik nadacht. Iemand die mijn leven had kunnen veranderen beende haastig voorbij.
‘ Ik weet niet wat ik interessant vind,’ zei ik ten slotte, ‘ Maar wel wat in oninteressant vind: aards gelul. Alles wat met materie en enkel met de materie op zich te maken heeft. Ik hou van alles wat zweeft en extra glans aan het leven geeft. Zoals dit gesprek. Denk ik.’
‘ Godverdomme,’ spuwde Kinky Fredo uit het niets, ‘ Ik heb last van zweetbrand!’
‘ Is het waar?’
‘ Ja, die nylons zijn echt dodelijk.’

Bond Zonder Hoop

2010-10-03T01:30:00.000-07:00

God is dood.
Hij stierf op 25 juni, 2009.

Vrij naar Nietsche, Nostradamus en Eddy Van Opstal.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Rommel

2010-09-28T01:30:00.000-07:00

De maand is bijna voorbij. De inspiratie is even opgedroogd, maar toch overheerst de dwang om iets te posten. Daarom deze link naar een beetje rommel.

Flard

2010-09-19T11:40:00.000-07:00

‘ Wat wilt ge doen vanavond?’

‘ Geen idee. Gij?’

‘ Ik weet het niet.’

‘ Anders zien we het straks wel.’

‘ Ok. Om hoe laat spreken we af?’

‘ Dat is mij gelijk.’

‘ Mij ook.’

‘ Negen uur?’

‘ Pak anders kwart na.’

‘ Waar?’

‘ Maakt me niet uit.’

‘ Bij mij?’

‘ Pak anders misschien toch bij mij. Ik woon dichter.’

‘ Dichter bij uzelf?’

‘ Dichter bij De Sjansaar.’

‘ Ah, gaan we naar daar?’

‘ Ik denk het wel, he. Tenzij ge een ander idee hebt.’

‘ Neenee, De Sjansaar is perfect. Komt Navel?’

‘ Dat weet ik niet. Die zei dat hij wat aan zelfreflectie ging doen, vanavond.’

‘ ’t Is ook altijd hetzelfde met die loser.’

‘ Ik weet het. Hij weet niet wat hij gaat missen.’

' Amai nog niet.'

Jouw verdriet

2010-09-12T06:38:00.000-07:00

Maak je geen zorgen.
Met mij gaat het goed
en ook wel grandioso.
Het doet me niks wat je doet,
want ik weet hoe je wroet.

Huil geen tranen om mijn verdriet,
ik huil er enkel om dat van jou,
terwijl je wegkwijnt in je hoekje
beschilderd in het blauw
van je tranen vol rouw.

Ik hoop echt dat het gaat,
want een vent zoals ik
vind je niet elke dag.
Ook al heb ik je vaak verstikt
met mijn geweldig grote strik.

Serieus, ik ben echt bezorgd!
En sorry omdat ik zo laat nog bel,
maar ik schoot plots wakker
uit een visioen van je hel:
je graaide naar een touw
in mijn smeltend caramel,

zoals dit vers als het verdriet
dat je hele zijn bedruipt,
terwijl je door de nauwe gangen
onder het krakende leven kruipt.
Wetend dat de deur ooit sluit.

Maak je dus geen zorgen om mij,
je hebt er zelf al genoeg.
Met mij gaat het prima.
Of is het dat niet wat je vroeg.
‘ Ha, je hebt nog een drukke dag voor de boeg.’

Ok, dan ga ik je eens laten,
Ik wil ’n beetje lucht,
je moet me durven lossen,
al wil ik ook niet dat je vlucht….
Ja, ik begrijp wel dat je zucht.

Maar ik moet er nu écht vandoor.
Ik geef je nog een snelle zoen.

En doe de groeten aan Gregoor.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Skateschandaal te Zele

2010-09-06T12:36:00.000-07:00

Sinds kort is er een nieuw skatepark in Zele dat werd ontworpen en gebouwd voor en door Zeelse jongeren. Het gemeentebestuur gaf het project een financiële injectie waardoor het kon uitgroeien tot een grote en stijlvolle constructie. Ondanks het enthousiasme is er een tegenstander opgestaan die gewaagt van ‘discriminatie van andere sporttakken’ en ‘verspilling ten bate van een marginale minderheid binnen een marginale minderheid, jeugd geheten’. Zijn naam is Prosper Verbaet (75), grondlegger en voortrekker van een nieuwe – als alles volgens plan loopt binnenkort ook olympische en paralympische - discipline: ver wijzen.

Prosper: (steekt meteen van wal) Het is een schande! Die mannen drukken op elke deurbel die ze tegenkomen en proberen iedereen hun wafels aan te smeren, terwijl die dingen natuurlijk vol deurbelbacteriën hangen. En altijd wafels, he! Nooit een busseltje zoethout of babbeluten, altijd van dat gesuikerd karton dat ze proberen slijten met hun koorknaapsmoeltjes! Ik ben geen pastoor, laat staan een bisschop of de paus, dat ze met hun kinderarbeid naar Vaticaanstad trekken!

CM: Euh, we gingen het eigenlijk over uw protest tegen het skatepark hebben.

Prosper: (bladert in zijn agenda) Ha, ge zijt van ’Canal Marginal’? Ik dacht dat ge die van ‘De Standaard’ waart. Alleszins, dat skatepark is een schande! Wij, ver wijzers, blijven in de kou staan, terwijl het gemeentebestuur geld versmost aan een bende crapuul.

CM: Kan u voor de leken uitleggen wat ver wijzen precies inhoudt?

Prosper: Met graagte. Bij ver wijzen is het kort samengevat de bedoeling om zover mogelijk te wijzen. De deelnemers strekken hun arm en richten hun vinger naar verschillende ‘targets’ in een lange vlakte. Deze targets kunnen van alles zijn, zolang ze maar aanwijsbaar zijn. In het veld lopen ook diverse lijnrechters die aanduiden hoever de persoon in kwestie gewezen heeft.

CM: En dat kost geld?

Prosper: Handenvol! Eerst en vooral moet er een open vlakte voorzien worden, zodat de kandidaten zo ver kunnen wijzen als menselijk mogelijk is. Dit kan een bestaande open vlakte zijn, maar we kunnen ook een paar wijken plat smijten, want daar woont meestal toch maar plebs en menselijk afval. Daarnaast moeten er nog ‘targets’ gekocht worden. (sarcastisch) Gezien de gemeente toch geld te veel heeft, mogen die al eens afgewerkt worden met diamantjes of andere blink.

En dan zijn er nog de lijnrechters, natuurlijk. Dat kunnen nieuwe krachten zijn of stadswachten die geheroriënteerd worden naar een functie die daadwerkelijk functioneel is.

CM: Heeft u veel medestaanders?

Prosper: Nog niet, maar dat is net het punt. Als het ver wijzen de nodige groeikansen krijgt in Zele, kunnen we uitgroeien tot pionier en Internationaal Mekka Der Ver Wijzen. Dat is wat anders dan ‘Roparungemeente’, he! Al wil ik daar niet neerbuigend over doen, het kan zelfs hand in hand gaan, dan kunnen de renners over de open vlakte lopen en fungeren als ‘moving targets’. Het is maar een van de talrijke variaties die ik wil bedenken. Zo dacht ik ook aan ver wijzen voor blinden, doorverwijzen en uitwijzen waarbij sociale minderheden in het veld worden gezet en zich bij elke aanwijsbeurt moeten verplaatsen tot ze eindelijk uit het zicht zijn verdwenen.

CM: Enig idee hoe u druk gaat uitoefenen op de instanties?

Prosper: Dit artikel zal al heel wat indruk maken en voorts plan ik nog een actie waarbij ik vierentwintig uur achter de burgemeester ga lopen om naar hem te wijzen. Ik ben ondertussen ook een petitie gestart, maar ik kan die pas verspreiden nadat ik het proces met het kopiecenter heb gewonnen. Momenteel liggen de documenten bij het gerecht als bewijsmateriaal. Bij deze wil ik trouwens ook nog een paar woorden richten tot mijn buurman: knip uw haag of ik zal u eens knippen. Boer!

CM: Daar hebt u hem weer flink op gewezen! Mooi zo!

Foto: Stefaan H.

Bond Zonder Hoop

2010-09-01T04:53:00.000-07:00

Ik denk
dus ik denk dat ik ben.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Kruis

2010-08-20T01:50:00.000-07:00

De loden ernst
waarmee mensen
op de trein
hun kruis
woord
raad
sel
op
lossen

is iets
waar ver
der
weinig over te vertellen valt.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Flard

2010-08-14T08:35:00.000-07:00

k zat op een terras met Tapijt en Kinky Fredo, mijn tweede beste vriend. Ik slurpte van mijn milkshake en beeldde me in dat ik in de zon zat, terwijl zij de regen overstemden:

' Mijn buren zitten met een kikkerplaag,' zei Tapijt, ' Die beesten zitten dag en nacht te kwaken. Als het zo doorgaat ga ik doorslaan.'

' Kikkers vallen nog mee,' snoof Kinky Fredo minachtend, ' Wij hadden eens padden, in onze eigen tuin dan nog wel. Een echte ramp! Kikkers kwaken min of meer ritmisch en synchroon, ze geven hooguit een ongevraagd concert, maar padden! Tjongejonge... Die braken een ongecontroleerde geluidsbrei uit over iedereen die het niet horen wil! En ik kan het weten: been there, done that.'

' En toch is het een drama,' sputterde Tapijt, ' Ik lig hele nachten wakker!'

' Geloof me, van padden lig je wakkerder.'

Ik wou uitpakken met een straffer amfibieverhaal, maar moest - nogmaals - besluiten dat mijn leven redelijk leeg is.

De Schrijver (3)

2010-08-04T09:27:00.001-07:00

De schrijver nam een dagje verlof en trok naar het strand. Hij vleide zich neer in het zand en keek naar de wolken waarin hij vooral niks probeerde te zien.

‘ Oh rust,’ wauwelde hij voor een keer tegen zichzelf en niet tegen een imaginair publiek, ' Jou proberen omschrijven zou niet alleen vermoeiend zijn, maar ook afbreuk doen aan je schoonheid. Vandaag laat ik je zijn wat je bent.’

Een wolk dreigde op een grote kebab te gaan lijken en de schrijver sloot zijn ogen. Hij probeerde vooral niet te fantaseren of te denken. Vreugde, verdriet, triomf, verlies, liefde, haat, onmacht… Het waren geen woorden, maar essenties die hij liet woelen in zijn eigen rauwe ik.

‘ Ik ben precies levend biefstuk,’ dacht hij, maar herpakte zich meteen: ‘ Nee, dat ben ik niet. Ik ben niks in het bijzonder, ik besta. En dat is een ijskar.’

Scherp gejengel sneed de rust in twee. De schrijver sprong recht en rende naar de mobiel die stopte bij de strandrand. Aangekomen keek hij dwars door de kaart, bang dat ze zijn taalgevoel zou prikkelen.

‘ Doe maar wat,’ zei hij schijnbaar achteloos tegen de ijsventer.

De man keek verbaasd en sprak: ‘ Mijnheer, u brengt mij van de wijs, ik verkoop gewoon ijs en voor een democratische prijs geef ik u gewoon euh… Euh…’

Bond Zonder Hoop

2010-08-01T12:50:00.000-07:00

Pijn is informatie.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Aandacht

2010-07-25T06:01:00.000-07:00

Omdat de Vlaamse zangers oh zo weinig aandacht krijgen en die crapuleuze Tom Waes hen moeiteloos overschaduwt, willen wij via deze weg ons steentje bijdragen. Met deze spetterende link die aantoont dat het probleem van alle tijden is én zichzelf in stand houdt:

60 SECONDEN VAN UW AANDACHT

Dour

2010-07-20T01:57:00.000-07:00

Mijn lichaam wapperde min of meer mee op de diepe bassen. Om mee heen stond een menselijk korenveld dat een woeste storm leek te trotseren. Dubstep. Een interessant genre in ontwikkeling, waarop men vooral niet te beweeglijk dient te bewegen. Dat durft al eens problemen geven. Ik noem mezelf graag funky. Al de rest noemt het spastisch, maar geen van hen zal beweren dat ik beweeg als een korenhalm. Dus ik sprong, zwierde en zwaaide, dacht in hoofde: 'Fuck jullie genreconventies! Free your mind!'
Ja, op zo'n festival beginnen zelfs de grootste denkers al eens compleet banale shit te bricoleren.

Aldus sprong ik door de tent, toen ik plots werd verlamd door een doelgerichte schaterlach. Ik keek achterom en zag een piepjong gezicht waar ik de voorbije tien maand op had gekeken. Een leerling! Ze kwam voorzichtig dichterbij, haar façade vertrokken in een kramp die de roes moest verbergen.
' Mijnheer De Koning,' lachte ze, ' Wat doet u hier?'
Ik wou dat ik hetzelfde kon vragen, maar ik zei: ' Gewoon. Hetzelfde als jij.'

Flard

2010-07-13T09:38:00.000-07:00

Ik liet me neerploffen in de treinzetel en haalde De Bijbel uit mijn rugzak, een werkje dat ik elke zomer wel eens herlees, omdat het nu eenmaal het ultieme vakantieboek is, in het bijzonder de passage waar Mozes met een toffe bende een reisje door de woestijn maakt. Ik klapte het open waar ik laatst was gestopt en haalde de bladwijzer ervan tussen: twee festivaltickets die ik net had gekocht in een of andere winkelketen, waar men mij twee euro servicekosten had aangerekend. Ooit al servicekosten betaald voor een brood of honderd gram preparé? Vroeg Jezus servicekosten om water in wijn te veranderen? Ik dacht het niet! Maar mijn verontwaardiging doet me afwijken: twee festivaltickets die dienst deden als bladwijzer.

Ik moest die dingen ergens kwijt. Ze in mijn rugzak stoppen leek geen optie, want neurotisch als ik ben was ik bang om ze te scheuren. Na enige praktische overwegingen legde ik ze op het tafeltje waar ze net niet werden weggeplukt door een bries uit het open raampje. Geschrokken sloeg ik mijn hand erop, dat ik niet meer zou doen wijken. Aldus reed ik verder: een hand en oog op de tickets, een hand en oog op het boek.

‘ Ce train arrête à Lokeren?’, klonk een zware stem uit het niets. Ze hoorde toe aan een zwarte die naast me stond. Zijn grote, witte ogen keken me indringend aan en piepten dan naar mijn hand dat angstvallig op de tickets lag. Zijn blik pingpongde heen en weer, terwijl hij wachtte op een antwoord. Mijn politiek correcte zelf vreesde dat de man zou denken dat ik bang was dat hij mijn tickets zou stelen, dus versoepelde ik mijn grip en probeerde ontspannen te lijken.

‘ Oui monsieur,’ zei ik, ‘ Ce train arrête premièrement à Termonde, il reste la pendant dix minutes et aprés cela il vient à Zele et après ca il va à Lokeren.’

Maar dan in Frans dat gebrekkig was.

‘ Ha, ok,’ zei de zwarte die het duidelijk niet begrepen had, maar me uit mijn lijden wou verlossen en weer wegwandelde. Enigszins verward door het intermezzo probeerde ik me terug op mijn boek te richten, toen mijn blik op het tafeltje viel. Het was leeg! Mijn tickets waren verdwenen!

Evenals de zwarte, zo stelde ik vast toen ik recht sprong.
Fucking neger!

Ik wou hem eerst achterna lopen, maar ging in een reflex tegen het raam plakken. In de verte zag ik mijn vierdaagse een dansje maken.

Al konden het ook twee verdwaalde bladeren zijn.

Gone with the wind

2010-07-05T03:32:00.000-07:00

Bruin geblakerde zoenen,

op de witkatoenen weg.

Sporen van verleden,

van lang belegen beleg.

Nasi en Goring,

frieten en kebab,

een blind geschoten remspoor

na die snelle hap.

Diner bij Kaarslicht,

eenzaam ontbijt,

een tafel zatte nonkels:

dat alles moet men kwijt.

De verse dagen komen,

vaarwel, mijn lieve scheet.

Ik zal eeuwig aan je denken,

je was zo mild, maar heet.

Spoken uit het ooit,

zwevend in de trom.

Wat jullie ook waren,

Erover met de gom…

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Bond Zonder Hoop

2010-07-01T06:59:00.001-07:00

Wie denkt dat hij tijd heeft
mist zijn trein.

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Momenteel

2010-06-23T12:40:00.000-07:00

Lieve lezer,
een dezer
zal uw genezer
wederkezer.

Maar momenteel
is er te veel
personeel
functioneel

binnen muren
buiten deze site.

Waaronder ik,
de spits, uw gids
door dit marginale kanaal.

Gevraagd:

Geen geflip
of verhip,
maar begrip
voor het staken dezer trip.

Ik verwacht jullie
in juli.

In tussentijd deze interessante link
als zoethouder, voor u, oh stoere bink:

deze interessante link

Vijzen na pasen

2010-06-14T07:37:00.000-07:00

De gekleefde schreeuw,

in het oog van de straat.

Gekleurde sneeuw,

in holle ornaat.

‘Jan is onze man’

Hij kan er wat van...

met zijn drie-pinten-plan.

Jaja, wat een... man.

Koekenpan!!!

Stem voor mij,

kotkodei,

ik ben geen zakkenvuller,

geen honderdtoerenluller,

ik ben de waarheid en het recht,

en ik zing bijzonder slecht.

Dus, vergeet Biebabeloela

en andere « tu m’as vu »

ik ben je borstel en je looprek,

je vrije wil en paraplu.

Jan is onze man!

Tamtaramtan!

Koekenpan!!!

(charlatan...)

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Verandering

2010-06-06T06:07:00.000-07:00

De voorzitter van de vergadering drukte op de rode knop zodat de stroomstoot het centrale zenuwstelsel van de heer Houtheulen een halve seconde in lichterlaaie zette. Schreeuwen, tieren, brullen, pijnbraken, dondertongen: deze woorden schieten schromelijk te kort om het geluid dat de heer Houtheulen voortbracht te beschrijven. Maar wakker was hij, met zijn suffe kop terug bij de les geknetterd.

‘ Mijnheer Houtheulen,’ sprak de voorzitter streng, ‘ Wat is het nut van deze vergadering als u in die mate ligt te slapen dat wij u menen te moeten reanimeren middels electroshocks? Zeker als u bedenkt dat deze vergadering bedoeld is om het nut van vergaderingen te bespreken en te onderzoeken hoe we deze nog vlotter en productiever kunnen maken.’

‘ Waar zitten we?’, hoestte Houtheulen een rookpluim uit.

‘ Mevrouw Dodevogel gaat een werkgroep oprichten om het resultaat van de vergadering in een visietekst te gieten. Deze zal vervolgens geëvalueerd worden door een andere werkgroep voorgezeten door de heer Moerloos die opgevolgd wordt door een team van mensen die bij geen van de andere twee werkgroepen horen. Op die manier hopen we tot een lijst van werkpunten te komen die onderzocht zullen worden door een testgroep die wekelijks een rollenspel onderneemt teneinde een vergadervorm te bekomen die binnen dit en enige tijd toepasbaar wordt binnen het veld.’

Houtheulen keek op zijn zwartgeblakerde uurwerk: ‘ En daar hebben jullie drie uur en een half over gedaan? Dàt terwijl ik lag te dromen hoe ik met een emmer vol gaten lucht naar een bodemloze put probeerde dragen via een pad dat naar een frietkot in Tokio leidt. Nou, fijn dat ik geen deel moest uitmaken van deze tijdverspilling.’

‘ Mijnheer Houtheulen!’, riep de voorzitter streng, ‘ Een dergelijke mate van assertiviteit wordt niet gewaardeerd! De waarheid mag dan wel zijn nut hebben, soms is het raadzaam om de kaken op elkaar te klemmen en de tong af te bijten!’

De rest van de vergadering knikte bedeesd. Niemand durfde zijn nek uitsteken, ook al raakte Houtheulen een gevoelig punt.

Het gekrakeel sloop in het rechterbeen van Smachtmans dat op een nog hogere frequentie ging trillen. Zoals zovele vergaderingen dreigde ook deze zijn systeem te beschadigen. Keer op keer aanzag hij lijdzaam hoe ego’s elkaar naar de kroon staken, hoe een paar enkelingen de kwantiteit van hun woorden belangrijker vonden dan de kwaliteit. Lullen, lallen, tateren, kwebbelen, kibbelen en overstemmen. Dat was voor hen de hoofdzaak, terwijl de rest erbij zat om de tafel te vullen en de koekjes op te krijgen. Smachtmans behoorde tot het zwijgzame deel. Hij was hypergevoelig en kon niet om met de talloze impulsen die op hem afkwamen, dit terwijl hij doorgaans na vijf seconden wist waar de ellenlange vergadering toe zou leiden: een verslag voor het archief.

Deze keer dreigde Smachtmans echter de controle te verliezen. De woorden van Houtheulen hadden hem geraakt, ook al omdat de gensters in diens rokende haarwoud het geheel extra dramatiek hadden verleend. De vering in Smachtmans zijn been leek geknapt, alsof het elk moment de tafel ging omver schoppen en een paar kaken zou breken. Het idee dat hij dit soort gelul tot aan zijn pensioen zou moeten ondergaan dreef hem tot wanhoop. Wat maakten ze hier ook weer? Hardware om met de bomen te kunnen praten. Hij zou het haast vergeten. De voorbije uren had hij honderden proefbomen kunnen bemesten, want daar werkte hij: op de bemestingsdienst. Hij meende al die jaren zijn plaats te kennen en te moeten zwijgen, maar hier en nu, in deze zaal vol luide, holle klank voelde hij de aandrang om het tij te doen keren.

Hij legde zijn hand op de koffer die hij keer op keer had meegenomen, maar nooit had geopend. Tot vandaag.

Smachtmans stond recht, zette de koffer op tafel en klikte hem open.

‘ Aanschouw!’, riep hij, ‘ Hetgeen ik op zekere avond heb gevonden in mijn tuinhuisje, veilig verscholen tussen mijn barbecuestel en een zak vogelzaad!’

Het geroezemoes verstomde en Smachtmans genoot van de stilte. Hij wierp zijn blik gestreng op iemand die snel zijn koffietas bijvulde.

‘ Aanschouw!’, herhaalde hij om de spanning wat te rekken, ‘ Is het een gefrituurde satéspies met oogballen, salamanderschijfjes en ajuin? Is het een bom die enkele weken van nationale rouw inluidt? Is het een televisie die eruitziet als een microgolfoven of is het omgekeerd? Is het de volgende inzending voor Eurosong? Nee, het is een… Kabouter!’

Smachtmans greep het mannetje bij zijn nekvel en hield het in de lucht, terwijl het sputterend om zijn as draaide. Toen de kabouter min of meer gekalmeerd was en zijn aanstalten om te vluchten staakte zette Smachtmans hem op tafel. De aanwezigen keken toe met open mond.

‘ Spreek,’ zei Smachtmans plechtig, waarop de kabouter op een omgekeerde koffietas klom en zijn relaas ten berde bracht: ‘ Ik ben een kabouter! Ik kom uit de koffer van de genaamde Smachtmans en sta te praten op een omgekeerde koffietas.’

‘ Dat zien we ook wel of denken we toch te zien,’ zei de voorzitter, ‘ Maar wat heb je te vertellen dat ons van enig nut kan zijn?’

‘ Laat me uitspreken, boer,’ bromde de kabouter, ‘ De komende minuut zal ik jullie aller leven veranderen. Dat lijkt me niet min vergeleken met het aantal uren dat jullie hier hebben stuk geluld. Kabouter zijnde weet ik namelijk dingen waar jullie zielige grootdoeners geen vat op krijgen. Ik heb namelijk… Met de bomen gepraat.’

Een luide zucht van verbazing woei door de vergaderzaal.

‘ En?En?En?’, stamelde de voorzitter die een kabouterkweekprogramma en honderden dollars zag voorbij flitsen.

‘ Ze hebben verdacht veel weg van mensen en jullie in het bijzonder.’

‘ Oh ja?’

‘ Ja, ze worstelen allemaal met de drang om zich voortdurend uit te drukken, maar hebben in wezen geen zak te vertellen. Ik kan het u garanderen want ik heb al met heel wat bomen gesproken en de meeste komen niet verder dan: ik heb honger, ik heb dorst of ziet mijn gat er niet te dik uit in mijn nieuwe blaadjes. En geloof me, dat is het, want bomen hebben verder geen algemene kennis of gevoelswereld, ze zijn gewoon boom. Hersenloos, waardeloos en jullie, beste vrienden, hebben je hele leven opgeofferd aan deze onzin en worden bij deze, in elk opzicht, failliet verklaard.’

De mensen rond Smachtmans en de kabouter vielen letterlijk achterover van verbazing en braken hun nek. Behalve mijnheer Moerloos en mevrouw Paaldreve, maar die bewerkte de kabouter snel met bijtend kikkerzuur.

‘ Dat is dan ook weer opgelost,’ sprak de kabouter terwijl hij het slagveld aanschouwde, ‘ De bomen en de rest van de planeet zijn veilig. Of nee, nog niet helemaal.’

Smachtmans deinsde naar de deur waarvan hij meteen zou ontdekken dat ze op slot was.

Bond zonder hoop

2010-06-01T04:27:00.001-07:00

Vooruitgang:
opeenvolgende fases van stilstand

'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.

Klauw

2010-05-20T07:08:00.001-07:00

Kauw, kauw, kauw

Kauw

tegen het ochtendgrauw.

Treinen bomvol

Als een opgegraven mol

zit je in andermans hol.

Al die smoelen in je fees

Uit je bed, koudwatervrees,

zuurstof happen in de rees.

Gelukkig is er houvast:

muntig rubber uit de kast

waarop je zit te kauwen als een spast.

Dus kauw!

Kauw tegen het ochtendgrauw.

Dan wordt het straks weer blauw.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Flard

2010-05-13T00:04:00.001-07:00

‘ Wat een geweldige avond!’, lalde ik.

‘ Ach man,’ bromde Tapijt, ‘ Je bent gewoon zat.’

‘ Dat doet er niet toe, ik beschrijf een gevoel,’ zei ik, ‘ Geen objectieve realiteit. Lul.’

‘ Ik weet tenminste dat ik een lul ben,’ zei Tapijt, ‘ Zoals ik ook weet dat we weer naar huis gaan zonder lief en dat we deze avond dezelfde vijf mensen als vorige avond en eigenlijk zowat alle avonden daarvoor hebben staan vervelen en omgekeerd.’

‘ Vervelen, hoe bedoel je vervelen, wat is jouw definitie van vervelen? Je kan het woord misschien spellen, maar kan je het ook definiëren, oriënteren en associëren met concrete feiten uit de feitelijkheid.’

‘ Hou je mond,’ beet Tapijt, ‘ Ik ben nog niet klaar. Dus: de mensen waren saai als vanouds, wij weer straalbezopen, de muziek even kut als anders, het bier nog altijd verdund met hondenzeik door een eikel die het niet eens waard is dat ik mijn peuken op zijn vloer gooi én ik heb nog altijd geen lief gevonden, want die Rosita is weer naar huis met een ander die ik niet ben.’

‘ Ach, maak je niet druk,’ zei ik.

‘ Dat zeg je nou eens elke week.’

‘ Omdat jij elke week hetzelfde gelul verkoopt.’

‘ Ach, laat vallen.’

‘ Ja, we gaan afsluiten, ik ben moe.’

‘ Ik ook.’

‘ Tot de volgende?’

‘ Yup.’